รุ่นคิด
“เขาพอมีความสามารถอยู่” เขาพูดกับหมิงเวย “ข้าอาจไม่เข้าใจวิธีการสร้างพระราชวัง แต่วิธีป้องกันเมืองข้าเคยเรียนมาก่อนคำแนะนำเล็กน้อยจากเขานั้นตรงประเด็นดีทีเดียว”
หมิงเวยรินน้ำชาให้ตัวเองแล้วพูดว่า “คนมีความสามารถเช่นนี้หาไม่ง่ายนัก”
หยางชูมพึมพำอย่างไม่พอใจ “เห็นได้ชัดว่ามีความสามารถเหตุใดถึงเดินไปในเส้นทางนี้กันคนที่มีอุดมการณ์สูงส่งจะเป็นโจรไปได้อย่างไร”
“มีความสามารถกับการทำชั่วเป็นคนละเรื่องกันเจ้าค่ะ ในประวัติศาสตร์มีขุนนางทุจริตไม่น้อยทุกคนล้วนเป็นผู้มีพรสวรรค์บางทีความทะเยอทะยานของผู้คนคือการเป็นโจรก็เป็นได้”
“แต่เขาโชคดีที่เขามีความสามารถ” หมิงเวยยิ้ม “หากไม่มีความสามารถ ฆ่าก็คือฆ่า แต่เมื่อมีความสามารถเก็บไว้ใช้ประโยชน์เป็นเรื่องช่วยไม่ได้”
หยางชูถือถ้วยน้ำชาและพูดอย่างดุเดือดว่า “อยู่ที่นี่ไม่เป็นไรหรอกต้องเอานิสัยชั่วๆ ของเขาออกไป!” หมิงเวยหุบยิ้ม
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้นางและหยางชูต่างกันคนละขั้วจริงๆ เขาดูเหมือนคนเจ้าสำราญ แต่ก็ได้รับการสั่งสอนอย่างดีจากองค์หญิงใหญ่ แต่สิ่งที่นางทำดูเหมือนจะมีความเที่ยงตรงเป็นธรรม และไม่ยึดติดในเรื่องเล็กๆ น้อยๆ แต่สำหรับนายช่างโหวคนนั้น นางขี้เกียจที่จะไปดัดนิสัยเขานางจึงทำได้แค่ยับยั้งความคิด และปล่อยให้เขาทำทุกอย่างเพื่อประโยชน์ของตนเอง
ผ่านไปครึ่งเดือนก็วางฐานรากสิ่งก่อสร้างเรียบร้อยแล้ว
คุณชายหยางพูดว่า “ข้าไม่อยากอยู่ในเรือนโ
