ที่เป็นที่โปรดปรานในวังหลังเป็นน้าของเขา เมื่ออยู่ต่อหน้าพระพักตร์ฝ่าบาทยังต้องเห็นแก่หน้าเขามากกว่าองค์ชายเสียอีก”
นักกวีวัยกลางคนสงสัย “คนเช่นนั้นเหตุใดถึงมาอยู่ในเมืองเล็กๆ ในซีเป่ยอย่างเกาถางด้วยดูไม่เป็นธรรมเท่าไรนัก”
“ได้ยินว่าเขาพังงานเทศกาลชิวเลี่ยที่จัดขึ้นในรอบสิบปี อีกทั้งยังทะเลาะกับองค์ชายสามฝ่าบาทจึงเนรเทศเขาออกจากเมืองหลวง” เฝิงอี้ไม่ได้จริงจังกับเรื่องนี้ “เขามีท่านน้าผู้สูงศักดิ์ผู้นั้นคงอยู่ที่นี่ได้ไม่นานหรอก”
“แต่เขายังคิดจะสร้างเรือนอีกหรือ”
เฝิงอี้หัวเราะ “คุณชายผู้สูงศักดิ์จะมาลำบากได้อย่างไรไม่ง่ายเลยที่จะอยู่รอดจนถึงตอนนี้ ฤดูหนาวที่แล้วหิมะตกหนักมากเรือนที่สนามเลี้ยงม้าก็ทรุดโทรม ได้ยินมาว่าเขาพาคนมาสร้างเรือนใหม่จัดการสนามเลี้ยงม้าใหม่อีกครั้งดูเป็นผลงานที่ไม่เลวเลยทีเดียว”
ปากพูดเช่นนั้น แต่น้ำเสียงของเขาไม่เห็นด้วย
ตามความเห็นของเขาคุณชายผู้สูงศักดิ์เช่นนั้นคงมามั่วไปวันๆ แค่พอเอาตัวรอด สร้างเรือน จัดการสนามเลี้ยงม้าล้วนเป็นสิ่งที่ต้องทำอยู่แล้ว สำหรับเขาแล้วคุณชายผู้นั้นก็คงต้องการคุยโวโอ้อ้วดเพียงเท่านั้น
เขาไม่มีอะไรจะพูดอย่างไรเสียขุนนางเหล่านี้ไม่ได้เดินบนเส้นทางเดียวกับเขา เขาเพียงต้องการดูแลหน้าที่ของตนให้ดีเมื่อถึงเวลาได้รับการเลื่อนขั้นก็จะจากไป
นักกวีวัยกลางคนพยักหน้า “ก็จริง” แล้วทั้งสองก็ดื่มด้วยกันต่อ
……….
เมื่อดื่มเสร็จนายอำเภอก็กลับไปพักผ
