่อนส่วนนักกวีวัยกลางคนก็เดินทางออกจากที่ว่าการอำเภอไปเดินเล่นในเมือง
เกาถางเป็นเมืองเล็กๆ ที่มีประชากรมากกว่าหมื่นคน ในตัวเมืองจึงมีขนาดใหญ่เล็กน้อย ถนนสายยาวจากทางทิศใต้ของเมืองสู่ทิศเหนือสรุปได้ว่าเป็นสถานที่ที่คึกคักที่สุด
นักกวีวัยกลางคนเดินไปที่หน้าป้ายประกาศเห็นประกาศจากไร่ม้าที่มีการประทับตราใหญ่ของเจ้าหน้าที่ดูแลสนามเลี้ยงม้าไว้
ประชาชนรายล้อมหน้าป้ายประกาศมีผู้มาใหม่ถามว่า “นั่นเขียนอะไรน่ะ ไม่ใช่ว่าต้องจ่ายภาษีหรอกนะ”
“ไม่ใช่เป็นข่าวดี” บุรุษที่พอรู้หนังสือพูดขึ้น
“ยังมีประกาศเรื่องดีๆ อยู่หรือ นายท่านช่วยบอกหน่อยเถิดว่าในประกาศเขียนว่าอะไร”
เมื่อได้ยินคำขอของผู้อื่นบุรุษผู้นั้นรู้สึกภาคภูมิใจเขาก็ส่ายหัวและพูดว่า
“เจ้าหน้าที่ดูแลสนามเลี้ยงม้าเกาถางต้องการซื้อสินค้าในราคาสูง ต้องการวัสดุหิน ไม้ ดินเหนียว อิฐ…”
ตอนแรกมีแค่วัสดุก่อสร้างทั้งหมด แต่ภายหลังมีผ้า เครื่องใช้ในครัว หรือแม้แต่วัตถุดิบทำอาหาร ในประกาศระบุชัดเจนว่าราคาต่ำสูงกว่าราคาตลาดสามส่วน หากมีราคาสินค้าหายากสามารถต่อรองได้ไม่ต้องกลัวมีสินค้ามากเกินไปมีเท่าไรเอาเท่านั้น
ผู้มาใหม่ตกใจมาก “นั่นไม่ใช่ทั้งหมดหรือ ผักที่บ้านข้าปลูก ไก่ที่เลี้ยงก็เอาด้วยหรือไม่”
ยังไม่ทันที่บุรุษผู้นั้นจะตอบเขาก็เห็นชายหนุ่มคนหนึ่งวิ่งออกมาจากประตูเมือง และหัวเราะเสียงดัง “ท่านพ่อ รีบเอาเหยื่อล่าสัตว์ของพวกเราขนไปให้หมด พวกเขารับทุกอ
