ย่าง! สูงกว่าราคาตลาดสามส่วน!”
ประโยคเดียวทำให้ทุกคนฉุกคิดขึ้นมาได้หลายคนเข้าล้อมรอบพวกเขา “จริงหรือ แม้แต่เหยื่อล่าสัตว์ก็รับราคาสูงกว่าราคาตลาดสามส่วนจริงหรือ”
“จริง! เจ้าหน้าที่ท่านนั้นบอกว่าคุณชายชอบทานมีเท่าไรเอาเท่านั้น!”
ซีเป่ยไม่เจริญเท่าเมืองตอนกลางจึงมีแหล่งทำเงินไม่กี่แห่งเมื่อได้ยินดังนั้น ทุกคนก็รุมไปที่ประตูเมือง
ผู้คนที่นำผักที่ตนเองปลูก และสัตว์ปีกที่เลี้ยงไว้มาขายในเมืองต่างนำสินค้ามากมายของตนเองมามอบให้ต่อหน้าอาสวน พวกเขาต่างแย่งกันถามอาสวนจึงลากบ่าวรับใช้มาตอบ
“รับ ตราบใดที่เป็นสินค้าดี รับหมด! แต่พวกเราพาคนมาไม่มากพวกเจ้านำไปส่งที่สนามเลี้ยงม้าเถอะพวกเราจะจ่ายค่าเดินทางให้!”
ผู้คนต่างดีใจมากเนื่องจากตัวเมืองอยู่ไกลจากสนามเลี้ยงม้าที่พวกเขากลัวคือระยะทางหรือ แน่นอนว่าไม่ใช่ อย่างไรเดินทางไปก็ได้รับเงินอยู่แล้ว!
ดังนั้นชาวเขาส่วนใหญ่ที่มาขายสินค้าในเมืองจึงนำของใส่ตะกร้ามุ่งหน้าไปยังสนามเลี้ยงม้าแทบจะทันที
ในชั่วพริบตาถนนสายยาวที่ไม่มีวันสิ้นสุดจึงเหลือร้านค้าขายของไม่กี่แห่ง
นักกวีวัยกลางคนเลิกคิ้วสายตาของเขาจับจ้องไปยังบุรุษที่แบกกู่ฉินข้างกาย เขาได้กลิ่นอายความไม่ธรรมดาคนผู้นี้เป็นเสวียนชื่อ…
คุณชายท่านนั้นมีฐานะสูงศักดิ์มีเสวียนชื่ออยู่ข้างกายไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร เท่านี้ก็เพียงพอแล้วที่จะแสดงว่าพวกเขาร่ำรวย
เป็นแพะอ้วน[1]!
นักกวีวัยกลางคนยืนอยู่ข้างเขาครู่หนึ่
