ก็ลุกขึ้น “คุณชายหยาง คุณหนูล่ะเจ้าคะ”
“ยังไม่ตื่น” หยางชูตอบแล้วนั่งลงบนเสื่อเขาพิงโต๊ะตัวเล็ก และค่อยๆ หลับไป
สายตาของตัวฝูมองไปยังห้องของอีกฝ่ายนางอยากเข้าไปดูว่าเกิดอะไรขึ้นแต่เห็นว่าไม่เหมาะสมจึงได้แต่มองหน้าเขาเท่านั้น
หยางชูพยายามทำตัวให้สดชื่นแล้วพูดไปว่า “ไม่เป็นไรหรอก นางพักผ่อนเพียงพอเดี๋ยวก็ตื่นขึ้นมาเอง”
“อ้อ” ตัวฝูรับคำนางอยากถาม แต่ก็ไม่กล้าถาม
อาหว่านมองดูพวกเขาถามตอบกัน นางไม่ใช่คนโง่แค่ได้ยินก็รู้แล้วว่ามีปัญหา แต่นางก็อดไม่ได้ที่จะพูดปฏิเสธความเป็นไปได้นี้ไป
“เรื่องของคุณหนูเจ้ามาถามคุณชายทำไมกัน”
ตัวฝูอ้าปาก แต่ไม่สามารถพูดออกไปได้
ฝีปากนางไม่คล่องแคล่วเท่าอาหว่าน เรื่องนี้จะให้นางพูดออกไปได้อย่างไร คุณชายหยางเป็นบุรุษ คุณหนูเป็นสตรีที่ยังไม่ออกเรือนแค่คิดก็ละอายใจแล้ว
อาหว่านก็เขี้ยวจนเกินเหตุ “พวกเจ้านายบ่าวนี่แปลกจริงๆ ทำไมถึง…”
“อาหว่าน!” หยางชูพูดขัดนาง “ข้าอยากทานโจ๊กเนื้อปลา”
“คุณชาย!” อาหว่านโกรธมาก เขาปกป้องสตรีนางนั้นก็ช่างปะไร แต่นี่แม้แต่สาวใช้ของนางก็ยังปกป้องด้วย
หยางชูรู้สึกปวดหัวเล็กน้อยเรื่องนี้ไม่ต้องบอกตัวฝูไม่พูดออกไปอยู่แล้วเขาเองก็ไม่พูด…
ในขณะที่กำลังคิดประตูห้องใหญ่ก็เปิดออกอีกครั้ง หมิงเวยที่สวมเสื้อผ้าของเมื่อวาน เห็นได้ชัดว่าดูเหมือนเพิ่งตื่นนางสางผมที่ยุ่งเหยิงพลางเดินเข้ามาหาสาวใช้ของตน
“ตัวฝู ช่วยข้าหวีผมที”
ดวงตาของอาหว่านเบิกกว้าง
