เดิมทีนางกำลังหลอกตัวเองอยู่ แต่ตอนนี้นางไม่สามารถหลอกตัวเองได้อีกต่อไปแล้ว มือยกขึ้นชี้ไปที่หมิงเวยขณะเดียวกันก็หันไปมองหยางชู “พวกท่าน นี่พวกท่าน…”
ก็คิดอยู่แล้วว่าพวกเขาคงทำอะไรบางอย่างกัน แต่ไม่คิดว่าจะไม่ออกมาเลยทั้งคืน!
ตัวฝูวางเรื่องที่กำลังทำอยู่แล้วไปช่วยหวีผมให้หมิงเวย หยางชูยกมือบังใบหน้าไม่กล้ามองหน้าผู้ใด
อาหว่านโกรธมากจนน้ำตาไหลในตอนนั้นเองหนิงซิวก็เดินออกมา
เขามองหมิงเวยที่สาวใช้กำลังหวีผมให้อยู่แล้วมองหยางชูที่ดูเหมือนคนไร้เรี่ยวแรง จากนั้นก็พูดอย่างมีความนัยว่า “ศิษย์น้อง แม้เจ้าจะยังอายุน้อย แต่ต้องรู้จักยับยั้งชั่งใจบ้างอนาคตยังอีกยาวไกล!”
ประโยคนี้โจมตีอาหว่านอย่างจังนางร้องไห้เสียงดังแล้ววิ่งหนีออกไป
“อาหว่าน!” หยางชูตะโกนเรียก
อาสวนที่เพิ่งบังเอิญเข้ามาในเรือนทำตัวไม่ถูก แต่เขายังพอมีสติอยู่ “ไม่เป็นไรขอรับ ข้าน้อยตามไปเอง” ตัวฝูจัดการทุกอย่างคล่องแคล่วไม่นานก็หวีผมให้หมิงเวยเสร็จเรียบร้อย
หมิงเวยนั่งลงแล้วถามว่า “อาหว่านเป็นอะไรหรือ”
“นางไม่เป็นไรหรอก” หยางชูเห็นนางเลิกแขนเสื้อขึ้นเผยให้เห็นข้อมือขาวเนียน อดไม่ได้ที่จะรู้สึกร้อนที่ใบหน้าเขารีบหันหน้าไปทางอื่น
“นางแค่คิดไปเอง”
“อ้อ” หมิงเวยไม่สนใจอีกนางหยิบโจ๊กที่เสี่ยวถงนำมาให้ขึ้นมา และทานอย่างจริงจัง
………..
เหล่าขุนศึกตระกูลหยางพบว่าคุณชายของพวกเขาดูเหมือนจะกลับมาเป็นปกติแล้ว
ในฤดูหนาวที่เขามาที่เกาถางคุณชาย
