ฝ่ามือนุ่มปิดริมฝีปากของเขา หยางชูนึกถึงคืนนั้นที่เขาถูกแสงจันทร์ร่ายมนต์สะกดจิตให้อยากจุมพิตนาง แต่ผลลัพธ์ก็คือสิ่งที่เขาได้จุมพิตนั้นกลับเป็นฝ่ามือของนางแทน
หากมีการจัดอันดับตามระดับความสุขในทุกๆ วัน คืนนั้นจะต้องอยู่ในสามอันดับแรกเป็นแน่ ขณะที่เขากำลังคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้หมิงเวยก็เอนกายพูดเบาๆ ข้างหูเขาว่า “ท่านอย่าส่งเสียงดังเจ้าค่ะ”
หืม…สติของหยางชูกลับคืนมา และพบว่ามีใครบางคนอยู่ข้างนอก…
ในช่วงเวลาที่ไฟดับลงนั้นอาหว่านแทบจะพุ่งเข้าไปทันที โชคดีที่อาสวนดึงนางกลับไปหลบหลังเสาได้ทัน
“เจ้าจะทำอะไร” เขาถามเสียงเบา
“ดับไฟ พวกเขาดับไฟแล้ว!” อาหว่านพูดอย่างไม่สบอารมณ์ “ปล่อยให้เป็นเช่นนี้ได้อย่างไร พวกเขาคิดจะทำอะไรนี่มันเกินไปแล้ว! ไม่ได้ๆ ข้า…”
อาสวนถอนหายใจ “ถึงอย่างนั้นเจ้าก็พรวดพราดเข้าไปไม่ได้! สิ่งใดควรทำสิ่งใดไม่ควรทำคุณชายรู้ดีอยู่แก่ใจ แม้เขาจะทำจริง แต่การที่เจ้าบุกเข้าไปเช่นนี้จะทำให้เขารำคาญเสียเปล่าๆ”
“นี่มันเรื่องบ้าอะไร! แม้คุณชายอดทนได้ แต่หากนางคอยยั่วยวนอยู่ข้างกายเขายังจะทนต่อได้อีกหรือ”
อาสวนคิดตาม นี่ก็มีเหตุผล! หนุ่มเลือดร้อนหากถูกกระตุ้นมากเข้า อาสวนที่อยู่ในวัยเดียวกันจึงเข้าใจความรู้สึกนี้เป็นอย่างดี…แต่พวกเขาก็ไม่สามารถไปจับกุมการลักลอบเป็นชู้ของคุณชายได้
“ถึงอย่างนั้นเจ้าก็เข้าไปไม่ได้เรื่องนี้ผู้ที่เสียหายเป็นฝ่ายหญิง ถ้าแม่นางหมิงไม่ต่อต้านเจ้าจะใจร้อนไ
