ปทำไม”
“ข้า…”
“อีกอย่างแม่นางหมิงเดินทางมาตั้งไกลถึงที่นี่เพื่ออะไร เจ้าไม่รู้หรือ คุณชายเกรงว่าจะไม่กลับเมืองหลวงอีกนานเจ้าคิดจะให้เขาครองโสดไปตลอดหรืออย่างไร!”
“แต่นางยังไม่ได้ถอนหมั้น!” อาหว่านนึกถึงเรื่องนี้ก็หัวร้อน “คู่หมั้นนางยังอยู่ที่นั่น แต่กลับมามีความสุขกับคุณชายมันเรียกว่าอะไรกัน! คุณชายไม่กลายเป็นชายชู้ในความลับหรอกหรือ”
อาสวนพยายามรั้งนางอย่างสุดความสามารถ “ถึงอย่างนั้นคุณชายก็มีความสุข เจ้ามีวิธีอื่นงั้นหรือ”
อาหว่านชะงักอยู่ครู่หนึ่ง และรู้สึกเศร้าใจกับการแสดงออกที่มีความสุขของเขา
ใช่ เขามีความสุข นางไม่สามารถทำอะไรได้เลย
นี่มันเกินไปจริงๆ!
“พวกเรากลับกันเถอะ” อาสวนคิดจะพานางกลับ
อาหว่านส่ายหัวอย่างดื้อรั้น “ไม่! แม้จะไม่มีวิธีอื่น แต่ข้าจะคอยเฝ้าดูพวกเขาไว้!” แล้วนางก็เดินออกไปอีกครั้ง อาสวนไม่มีทางเลือกนอกจากต้องตามนางเพื่อคอยรั้งนางยามสติหลุดไปชั่วขณะ
หมิงเวยที่อยู่ภายในห้องหัวเราะเมื่อเห็นเงาคนที่หน้าต่างสั่นไหวนางจึงวางมือบนไหล่หยางชูแล้วเอนกายแนบชิดเขา
หยางชูรู้ว่ามีคนอยู่ด้านนอกเขาตกใจที่ถูกนางจู่โจมอย่างกะทันหัน ร่างกายอันอ่อนนุ่มแนบชิดกับอกของเขา ใบหน้างามฝังอยู่บนไหล่เรือนผมสีดำเรียบลื่นกำลังถูแก้มของเขา อีกทั้งยังมีกลิ่นหอมของร่างกายจางๆ ที่ยังหลงเหลืออยู่
เขาอ้าปากค้าง รู้สึกปากและลิ้นของตนแห้งผาก “ท่าน…”
“ท่านเงียบก่อน!” หมิงเวยเหลือบมองที่หน้าต่างเพื่
