อให้แน่ใจว่ามีคนกำลังมองอยู่ในนั้น จากนั้นก็งอข้อศอกกระแทกกับโต๊ะ
อาหว่านที่แอบอยู่นอกหน้าต่างเพราะภายในห้องมืดเกินไปจึงไม่เห็นว่าพวกเขาอยู่ที่ไหน เมื่อได้ยินเสียงนั้นก็รู้ตำแหน่งทันที และเห็นเงาของหมิงเวยสั่นไหวเล็กน้อย
เงาทั้งสองซ้อนทับกันเห็นได้ชัดว่าพวกเขากำลังกอดกัน
ไร้ยางอาย! ที่แท้อาศัยจังหวะที่พวกเขาไม่สังเกตแอบกินเต้าหู้กัน
หมิงเวยได้ยินเสียงกัดฟันเบาๆ ก็อยากจะหัวเราะ จากนั้นก็ใช้ทั้งตัวอิงแอบแนบชิดเขา นางจึงอยู่ในอ้อมกอดของเขาอย่างสมบูรณ์
อาหว่านมองไม่เห็นสิ่งอื่นใดนางเห็นเพียงสองแขนที่โอบรอบก็โกรธมากจนอยากจะบุกเข้าไป อาสวนจะปล่อยให้นางทำเช่นนั้นได้อย่างไรเขาดึงนางให้ออกห่างจากหน้าต่างอย่างเอาเป็นเอาตาย
“เจ้าจะทำอะไร” อาหว่านโกรธจัด
“ข้าต่างหากที่ต้องถามว่าเจ้าจะทำอะไร” อาสวนถามเสียงขรึม “คิดจะจับการลับลอบกัน เจ้ามีสิทธิ์อะไรไปจับการลับลอบของคุณชาย อย่าได้ก่อเรื่องเลย!”
“แต่ว่า…”
อาสวนไม่เคยโกรธนางถึงเพียงนี้มาก่อน จู่ๆ เขาก็พูดเช่นนั้นอาหว่านรู้สึกไม่ได้รับความเป็นธรรมจนร้องไห้ออกมา
อาสวนถอนหายใจเขาคว้าแขนนางแล้วเดินกลับไปที่ห้องของตนเอง “ข้ารู้ว่าเจ้ารู้สึกไม่เป็นธรรมแทนคุณชาย แต่เรื่องนี้ดั่งคนดื่มน้ำเย็นร้อนรู้เอง[1] เจ้าคิดว่าคุณชายไม่ได้รับความเป็นธรรม แต่จะรู้ได้อย่างไรว่าเขาไม่มีความสุขในช่วงเวลานี้”
อาหว่านร้องไห้จริงๆ “ข้าไม่สนใจอย่างไรนางก็ทำเกินไป!”
ถึงปากจะพู
