นตอนนี้หยางชูราวกับคนไม่ได้สติ บุรุษเมื่อมีอายุสิบสามสิบสี่ปี ส่วนใหญ่มักมีความฝันที่พูดไม่ได้ และแน่นอนว่าเขาก็มีความฝันเช่นกัน
เพียงแต่ช่วงนั้นองค์หญิงใหญ่ดูแลอย่างเข้มงวด เลี้ยงดูเขาจนมีนิสัยควบคุมตนเองได้ เมื่อเขาเติบโตขึ้นผู้อาวุโสทั้งสองก็เสียชีวิตลง ชาติกำเนิดที่ไม่แน่ชัด ดวงกินภรรยา…เรื่องเหล่านี้ทำให้เขาไม่มีความคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้เลย แต่เมื่อความคิดหลายอย่างผุดขึ้นมาอย่างไม่ขาดสายเขาก็ต้องยับยั้งมัน
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาตามใจตัวเอง และเดินไปพร้อมกับความรู้สึกของตน
บางสิ่งถูกกักขังไว้นานเกินไป และเมื่อพวกมันออกจากกรงแล้วพวกมันจะสูญเสียการควบคุมอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
การปฏิเสธเล็กน้อยไม่สามารถเข้าไปถึงจิตใจของเขาได้เลย นอกจากริมฝีปากแล้วมือของเขาก็กำเริบเสิบสานเช่นกัน ทุกนิ้วบนฝ่ามือของเขานุ่มนวลอย่างไม่น่าเชื่อเขาสำรวจทุกตารางนิ้วของนางโดยไม่รู้ตัว
หมิงเวยรู้สึกว่าหัวใจของนางเต้นเร็วเกินไปจากนั้นก็เปลี่ยนเป็นไม่ตอบสนอง นางต้องป่วยแน่ๆ ไม่อย่างนั้นนางคงสูญเสียความระมัดระวัง…
เมื่อคิดเช่นนั้นนางจึงไม่ลังเลที่จะกัดปากเขา
เสียงครางดังขึ้นคนที่จับนางไว้สงบลงเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆ ถอนริมฝีปากออกมา ฝ่ามืออันร้อนระอุเองก็หยุดเคลื่อนไหวลงเช่นกัน
หยางชูอ้าปากกำลังจะเอ่ยขอโทษแต่ได้ยินนางพูดว่า “เดี๋ยวก่อนขอพักสักครู่แล้วค่อยต่อได้หรือไม่ ข้า…หายใจไม่ค่อยออก”
หืม…ไม่ใช่ว่าต้องโกรธที่เขา
