และทันใดนั้นก็กอดคนในความทรงจำโดยไม่สนใจสายตาของผู้ใด
ตลอดฤดูหนาวนี้เป็นเพราะยุ่งเกินไปหรือเพราะอาหว่านโกรธจึงไม่มีผู้ใดกล้าพูดถึงนาง แต่เขาไม่เคยลืมนางเลยสักวันเดียว คำสารภาพรักภายใต้แสงจันทร์ คู่รักบนนกไม้ อยู่เคียงข้างกันในทางลับ
ทุกช่วงเวลาเขาสลักเก็บไว้ในใจ
ก่อนเดินทางออกจากหยุนจิงเขาแอบผิดหวังเล็กหน่อยที่ไม่เห็นนาง แต่ก็ไม่คิดสงสัยอะไร ตอนที่นางตอบรับคำสารภาพรักก็รู้แล้วว่าสถานการณ์ของเขาเป็นอย่างไร นางจะทิ้งเขาไปเพราะเหตุผลนี้ได้อย่างไรเล่า เขาหวังเพียงว่าตนเองจะมีกำลังมากพอให้เร็วที่สุดแล้วรีบกลับไปยังที่ที่นางอยู่
แต่ตอนนี้…นางอยู่ที่นี่แล้ว
ความสุขอบอวลเต็มในหัวใจของเขาหยางชูเพียงต้องการทำตามหัวใจของตนเอง อยากกอดนางก็จะกอดโดยไม่สนใจว่ามีผู้อื่นอยู่ด้วยหรือไม่ ไม่สนใจว่าพวกเขากำลังมองดูอยู่หรือเปล่า
ฝูงชนพากันหัวเราะลั่น แต่หยางชูก็เมินเฉย เขากระชับอ้อมแขน และกดนางเข้ากับหน้าอกของตน สูดกลิ่นสมุนไพรหอมอ่อนๆ ที่คุ้นเคย
“ท่านมาได้อย่างไร” เขาถามนางด้วยรอยยิ้ม
“ท่านอยู่ที่นี่แล้วข้าจะมาไม่ได้งั้นหรือเจ้าคะ” หมิงเวยปล่อยให้เขากอดถึงแม้เขาจะออกแรงมากไปจนรู้สึกเจ็บเล็กน้อยก็ตาม
หยางชูยิ้มกว้างกว่าเดิม ไม่เคยคิดว่านางจะทิ้งเขา แต่ก็ไม่เคยคิดว่านางจะมา การมาที่คาดไม่ถึงนี้ทำให้เขาอยากกรีดร้องด้วยความดีใจ
ถึงอย่างไรพวกเขาก็อยู่ในที่สาธารณะเขาจึงคลายอ้อมกอดอย่างรวดเร็ว “เหตุใดท่านมาถ
