าวแล้วไม่ง่ายเลย ออกเดินทางจากเมืองหลวงตั้งแต่เดือนสิบเอ็ด เข้าสู่เขตซีเป่ยในครึ่งเดือนต่อมาเผชิญหน้ากับหิมะที่ตกหนัก
ฤดูหนาวที่แล้วหิมะตกหนักมาก และผู้คนที่อาศัยอยู่ในเมืองก็สบายดี แต่สำหรับสถานที่ที่อยู่ห่างไกลออกไปนั้นทางการไม่สามารถจัดการได้ทำให้เกิดผู้ลี้ภัยจำนวนมาก
หมิงเวยรีบเดินทางไปขณะเดียวกันก็รับพวกเขามาด้วยจนทำให้กลุ่มมีขนาดใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ และในที่สุดผู้คนกว่าร้อยคนก็มารวมตัวกัน
คนจำนวนมากเช่นนี้อาหารและเสื้อผ้าเป็นปัญหาที่ต้องแก้ไข โชคดีที่นางพกเงินมามากพอจึงสามารถดูแลพวกเขาได้ เพียงแต่การเดินทางไม่ง่ายเช่นนั้น จำเป็นต้องคอยแวะพักในเมืองเล็กๆ จนกระทั่งฤดูใบไม้ผลิมาเยือนพวกเขาจึงเริ่มต้นออกเดินทางใหม่อีกครั้ง
พอตัวฝูเล่าจบหมิงเวยก็หยิบกระดาษกองหนาออกมา “คนที่เต็มใจร่วมเดินทางมากับข้าได้ลงนามในสัญญาแล้ว อย่างน้อยเวลาสิบปีพวกเขาจะทำทุกอย่างให้ข้า พวกท่านสามารถใช้งานพวกเขาตามที่พวกท่านต้องการโดยไม่ต้องกังวลอะไร”
ตอนแรกอาสวนดีใจมาก แต่ตอนหลังเขากังวลเล็กน้อย “แม่นางหมิง การมีกำลังคนเป็นเรื่องดี แต่สนามของเราอาจไม่สามารถรองรับคนจำนวนมากได้…”
“วางใจเถอะ พวกเรามีเงิน”
อาสวนยิ้มอย่างขมขื่น “สำหรับที่นี่ต่อให้มีเงินก็ไม่มีประโยชน์! มันรกร้างเกินไปไม่มีอะไรให้ซื้อขอรับ”
หมิงเวยยิ้ม “ผู้ใดบอกกันล่ะผ่านสองปีนี้ไปก็ไม่รกร้างแล้ว”
อาสวนไม่เข้าใจ
หนิงซิวกลับเลิกคิ้วและพูดว่า “ที่นี่เป็
