าณ
หนิงซิวถอดรองเท้าแล้วเดินพับแขนเสื้อเข้ามาในเรือน จากนั้นก็นั่งลงด้วยท่าทางราวกับคนชนชั้นสูง รออาสวนและอาหว่านเข้ามาในเรือน ทุกคนก็อยู่ครบแล้ว
“คนพวกนั้นจะลงหลักปักฐานที่นี่งั้นหรือ” หยางชูถามอาสวนคนแรก
“ขอรับ” อาสวนตอบ “ก่อนหน้านี้เราสร้างคอกม้าใหม่จำนวนมากจึงให้พวกเขาพักอาศัยชั่วคราวรอให้ไม้หินส่งมาก่อนแล้วค่อยสร้างเรือนใหม่ขอรับ”
หลังจากตอบคำถามนี้อาสวนก็หันไปมองหมิงเวย เขารู้สึกสับสนเหตุใดถึงพาผู้ลี้ภัยมามากมายเพียงนี้กันไม่ใช่ว่าควรส่งไปทางใต้ที่เจริญรุ่งเรืองกว่าหรือ
หมิงเวยดื่มชาอย่างช้าๆ ก่อนที่จะตอบคำถามของเขา “พวกท่านจำเป็นต้องมีคนมากเสียหน่อย”
อาสวนไม่เข้าใจแค่คนเลี้ยงสัตว์ก็พอแล้วนี่!
หยางชูกับหนิงซิวกำลังครุ่นคิด การจัดการบริหารสนามเลี้ยงสัตว์ จำนวนคนถือว่าเพียงพอแล้ว แต่หากต้องทำเรื่องอื่นมากกว่านี้เพียงแค่คนเลี้ยงสัตว์ร้อยคนถือว่าไม่พอ “ในจำนวนพวกเขาเหล่านั้นมีช่างฝีมืออยู่ หากต้องการสร้างเรือนก็สามารถเรียกพวกเขาได้”
แววตาของอาสวนเป็นประกาย “ดีเลย! พวกเราขาดช่างฝีมือที่นี่ห่างจากเมืองที่อยู่ใกล้ที่สุดต้องใช้เวลาเดินทางสองสามวัน และที่นั่นมีช่างฝีมือไม่มากนัก แม่นางหมิงท่านไปหาคนพวกนี้มาจากที่ใดกัน”
หมิงเวยยิ้ม “ข้าเก็บได้ระหว่างทางน่ะ”
“อา” อาสวนคิดตามไม่ทัน “เหตุใดถึงเก็บมาได้ทุกอย่างถึงเพียงนี้…”
“บ่าวพูดเองเจ้าค่ะ!” ตัวฝูอาสา
การเดินทางครั้งนี้สำหรับพวกนางนายบ่
