าเรือน และหยางชูที่มีเหงื่อเต็มตัวก็ก้าวขึ้นบันไดมา เขาถอดรองเท้าแล้วเข้าไปในเรือน
แค่ฤดูหนาวเดียวเขาก็ต่างจากคุณชายผู้สง่างามผู้นั้นในเมืองหลวงอย่างสิ้นเชิง
ร่างกายของเขาสูงขึ้นเล็กน้อย รูปร่างดูแข็งแรงขึ้น แววตาของเขาดูสงบเยือกเย็น และท่าทางอย่างคุณชายที่มาจากตระกูลอันมั่งคั่งนั้นหายไปอย่างไร้ร่องรอย
โชคดีที่เขาไม่ได้เป็นคนผิวสีแทนตามธรรมชาติดังนั้นการออกไปวิ่งนอกบ้านทุกวันผิวของเขาจึงเข้มขึ้นเล็กน้อยเท่านั้นตราบใดที่เขาสวมเสื้อสวมกวานอยู่ เขาก็ยังดูเป็นคุณชาย แต่ที่นี่ไม่ได้ต้องการคุณชายเขาก็เหมือนกับผู้ใต้บังคับบัญชาทั่วไป เขาสวมชุดขี่ม้าไปๆ มาๆ ทุกวัน สิ่งที่เกี่ยวข้องกับชนชั้นสูงที่ยังเหลืออยู่กับเขาในตอนนี้ก็คงเป็นการรักความสะอาด
ไม่ว่าอยู่ข้างนอกจะเป็นอย่างไร แต่เมื่อเข้ามาในเรือนต้องถอดรองเท้า
ภายใต้อิทธิพลของเขาคนเลี้ยงสัตว์ก็เริ่มรักความสะอาดมากขึ้น และโอกาสที่เด็กจะล้มป่วยก็น้อยลง
“คุณชายกลับมาพอดีเลยมาดื่มนมแพะก่อนเถอะเจ้าค่ะ”
หยางชูเดินไปหาอาหว่านด้วยรอยยิ้ม เขาหยิบนมแพะขึ้นจากนั้นปล่อยให้เย็นลงเล็กน้อยแล้วค่อยดื่มรวดเดียว
อาหว่านยืนกรานว่าเขาจะไม่คล้ำเหมือนคนเลี้ยงสัตว์เพราะเขาดื่มนมแพะทุกวัน ดังนั้นคุณชาย ตัวนางเอง และเสี่ยวถงทั้งสามคนจึงต้องดื่มทุกวัน
อืม…ส่วนอาสวน อาหว่านไม่ได้สนใจเขาหากเขาจะผิวคล้ำก็ปล่อยให้คล้ำไป
หยางชูวางชามลงแล้วพูดว่า “เรื่องเล็กเพียงนี้เจ้าใ
