ห้ท่านป้าไช่จัดการก็ได้ ไม่ต้องทำเองหรอก”
ท่านป้าไช่เป็นสตรีที่พวกเขาจ้างมานางหนีมาจากทางใต้เมื่อตอนที่นางยังเป็นเด็ก และแต่งงานกับคนเลี้ยงสัตว์ที่นี่ นางพอรู้จักอาหารทางตอนกลางเล็กน้อยจึงมีหน้าที่ทำอาหารให้พวกเขาทาน
“อย่างไรบ่าวก็ว่างจนไม่มีอะไรทำแล้วเจ้าค่ะ!” อาหว่านพูด
นางรู้สึกว่าการเลี้ยงม้าในเกาถางนั้นไม่ได้ไร้ประโยชน์เสียทีเดียวเพียงแต่พอไม่ต้องจัดการเรื่องจุกจิกปลีกย่อยแล้วเวลาในแต่ละวันก็ช่างเหลือเฟือมาก!
ทั้งสองคุยกันครู่หนึ่ง และเสี่ยวถงก็เดินหอบกลับมา เด็กคนนี้ลำบากไม่น้อย ร่างกายสูงขึ้นมากกับรูปร่างที่เริ่มเปลี่ยนไป นางออกไปเล่นกับลูกๆ ของคนเลี้ยงสัตว์ทุกวันซึ่งนางมีความสุขมาก
“คุณชาย ม้าที่อาซ่งเลี้ยงไว้คลอดแล้วเจ้าค่ะ!”
“จริงหรือ คลอดราบรื่นหรือไม่ลูกม้าแข็งแรงหรือเปล่า”
เสี่ยวถงพยักหน้าอย่างดีใจ “ลูกม้าคลอดแล้วก็วิ่งได้เลยแข็งแรงมากเจ้าค่ะ!”
หยางชูยิ้ม “สภาพแวดล้อมที่พวกมันอาศัยอยู่นั้นอันตราย หากพวกมันเกิดมาไม่สามารถวิ่งได้ความน่าจะเป็นที่จะรอดชีวิตจะต่ำมาก”
“อย่างนี้นี่เอง!”
อาหว่านยกหม้อเทนมแพะให้เสี่ยวถงได้ยินนางถามว่า “มื้อกลางวันทานอะไรหรือ เนื้อแพะตุ๋นหรือไม่ข้ากินทั้งวันจนเบื่อแล้ว”
หยางชูหัวเราะเบาๆ แล้วตอบว่า “ถ้าเช่นนั้นตอนบ่ายพวกเราจะไปจับปลากันดีหรือไม่”
“ดีเลยเจ้าค่ะ!” เสี่ยวถงปรบมือด้วยความดีใจ “พี่ตัวฝูเคยสอนข้าทำน้ำแกงลูกชิ้นปลาของตงหนิงมีโอกาสได้ลอ
