อยากจะตีเขา “บ่าวคงยุ่งมากเกินไปเจ้าค่ะ!”
“เจ้าอย่าโกรธไปเลย” หยางชูดึงสติกลับมาทำได้เพียงปลอบอาหว่านที่อยู่ตรงหน้า “นางทำเรื่องสำคัญเพื่อข้ามามากนั่นสำคัญกว่าการเดินทางมาที่นี่เพื่อลำบากกับข้าเพราะฉะนั้นเจ้าไม่ต้องคิดมากที่นางไม่มาเพราะนางมีเหตุผลของนาง ไม่ใช่ว่านางทิ้งข้า”
อาหว่านยังคงไม่พอใจเพราะนางรู้สึกว่าคุณชายที่พูดเช่นนี้น่าสงสารมาก! ทำได้เพียงแค่รออย่างเฉยเมยเฉกเช่นบุรุษงั้นหรือ
ยังไม่ทันที่นางจะได้พูดอะไรอีกเสี่ยวถงก็วิ่งกลับมาอีกครั้งและตะโกนเสียงดังว่า “คุณชาย มีแขกมาเจ้าค่ะ!”
