บอิฐข้างกายจนเกิดรอยร้าว “น่ารังเกียจเสียจริง!”
………
ในเวลาเดียวกันที่จวนหลู่เซียงมือของโส่วเซี่ยงหลู่เฉียนที่ถือจดหมายกำลังสั่น จดหมายฉบับนี้เขียนโดยฟู่จินที่เดินทางออกจากจวนของเขาในวันนี้
อย่างไรก็ตามแทนที่จะกลับไปที่สถานศึกษาซานไถตามที่สัญญาไว้ เขากลับไปที่ตำหนักตงกงตามคำเชิญของไท่จื่อ
“วันนี้มีนัดกับท่าน ข้าจำได้ขึ้นใจ แต่ไท่จื่อเชื้อเชิญข้ามิอาจปฏิเสธได้ดังนั้นสามัญชนอย่างข้าจึงต้องไปสอนประวัติศาสตร์ให้เขา”
หึ! หลู่เฉียนสาปแช่งในใจ สามัญชนสอนประวัติศาสตร์อะไรกันเหลวไหลทั้งเพ! เขาตั้งใจจะอยู่ที่เมืองหลวงเพื่อเข้ามาพัวพันเรื่องนี้แต่แรกอยู่แล้ว!
หลู่เฉียนผู้ซึ่งเป็นผู้ใหญ่ และรอบคอบอยู่เสมอเตะเตาไฟที่กำลังลุกไหม้
“น่ารังเกียจเสียจริง!”
