ี้ใช้เวลาหลายปี และไม่รู้จะได้กลับมาเมื่อไร
“กลับกันเถอะขอรับ!” จี้หลิงปลอบมารดา “นางตัดสินใจแล้ว”
จี้ฮูหยินร้องไห้ออกมา “ข้านึกว่าเสียวอู่น่าเป็นห่วงที่สุด ผู้ใดจะรู้ว่านางทำให้เป็นห่วงมากกว่านางจะเป็นคุณหนูในห้องหอดีๆ กับเขาบ้างไม่ได้หรือ”
จี้หลิงมองนางที่หายไปท่ามกลางหิมะช้าๆ แล้วยิ้มอย่างอ่อนโยน “บางทีนางอาจไม่ได้เป็นคุณหนูในห้องหอตั้งแต่แรกแล้ว เช่นนั้นก็ดีนะขอรับการได้รู้ในสิ่งที่ตนเองต้องการทำอาจจะมีความสุขกว่า” หวังว่านางจะมีความสุขตลอดเวลา
ในเวลาเดียวกันที่เสวียนตูกวัน
หลังจากฝึกฝนมาหลายวันในที่สุดเสวียนเฟยก็ฝึกฝนวิชาลับที่หมิงเวยมอบให้ได้แล้ว เขาสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่างที่คลุมเครือ และดำดิ่งเข้าสู่โลกนิมิต
หิมะตก เกือกม้า ถนนข้างหน้าที่ไร้ขอบเขต
สตรีที่สวมเสื้อผ้าหนาๆ นางดูเหมือนจะสัมผัสอะไรบางอย่างได้จึงหยุดม้ากะทันหัน
นางเงยหน้าขึ้นเผยให้เห็นใบหน้าที่ขาวกระจ่างใสราวกับหิมะแล้วยิ้มแย้ม “ในที่สุดก็สำเร็จแล้วหรือ อืม…เช่นนั้นข้าก็วางใจแล้ว”
เสวียนเฟยตัวสั่นสะท้าน เขาตื่นจากโลกนิมิตหลังจากตกตะลึงไปครู่หนึ่ง เขาก็พบว่าตนเองถูกหลอกจริงๆ!
วิชาลับนี้กลายเป็นการแบ่งปันความรู้สึกซึ่งกันและกัน!
กล่าวอีกนัยหนึ่งถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับเขาหมิงเวยที่อยู่ห่างออกไปหลายพันลี้ก็จะรู้ด้วย!
นางไม่ได้กังวลเกี่ยวกับเขาเลยซ้ำยังจงใจให้เขาฝึกวิชานี้จนสำเร็จอีก
เสวียนเฟยกลั้นอารมณ์ไว้อยู่นานฝ่ามือต
