ยืนปากค้าง มือที่ถือไมค์สั่นระริก
คำสรรเสริญเยินยอเมื่อครู่ กลายเป็นหอกแหลมที่ทิ่มแทงความรู้สึกของทุกคน
ท่ามกลางบรรยากาศที่น่าอึดอัดจนหายใจไม่ออก... โม่หยิงเฉินก้าวเท้าออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว
เขาหันไปมองกู้เป่ยว่างด้วยสายตาเรียบเฉย
ตอนนี้… ถึงตาผมแล้วใช่ไหม?
ประโยคสั้น ๆ แต่ดึงดูดสายตาทุกคู่ให้หันมามองเป็นจุดเดียว
กู้เป่ยว่างสะดุ้งเล็กน้อย พยักหน้าโดยอัตโนมัติ แต่ก็อดเป็นห่วงไม่ได้
ได้ครับ… แต่ว่าน้องชายโม่ ขนาดปรมาจารย์ระดับ 5 ยังไม่รอด คุณแน่ใจเหรอว่าจะลอง?
โม่หยิงเฉินกระตุกยิ้มมุมปาก
เขาล้วงมือเข้าไปในถุงมิติ หยิบผลึกเทียนไห่ออกมาโยนเล่นในมือหนึ่งก้อน
แสงสีฟ้าของมันส่องประกายวูบวาบ
รับค่าจ้างมาแล้ว… ก็ต้องทำงานให้คุ้มค่าข้าวสิครับ
พูดจบ เขาพยักพาวให้เคน
จอมดาบมรณะเข้าใจความหมายทันที มันกระชับดาบในมือ แล้วก้าวเท้าเดินตรงไปยังลานประลองอย่างสงบนิ่ง
หยุดเดี๋ยวนี้
เสียงตวาดลั่นดังมาจากหลิงเทียน เขาพุ่งตัวเข้ามาขวางหน้าด้วยความโมโห
ตาแก่กู้ แกหมายความว่ายังไง?
จะเล่นตลกก็ให้มันมีขอบเขตหน่อย ให้เด็กเมื่อวานซืนขึ้นไปขายขี้หน้าเนี่ยนะ? หน้าตาของตระกูลเราสองคนจะเอาไปไว้ที่ไหน
กู้เป่ยว่างยังไ
