การแสดงของนักสู้พยัคฆ์สมิงไหลลื่นดุจสายน้ำ สวยงามและดุดันราวกับฉากในภาพยนตร์แอ็กชัน
แต่ทว่า… ในวินาทีนั้นเอง กระแสจิตของเคนก็ส่งตรงเข้ามาในสมองของโม่หยิงเฉิน
ฝีมือพื้น ๆ
ถ้าพวกหุ่นเชิดทั้งหมดมีระดับเดียวกับสามตัวเมื่อกี้…
เจ้าเสือตัวนั้น อย่างเก่งก็ทนได้แค่สามสิบถึงสี่สิบตัวรุมเท่านั้นแหละ
โม่หยิงเฉินชะงักไปครู่หนึ่ง
เขาไม่สงสัยในคำตัดสินของเคนแม้แต่น้อย
ถึงเคนจะไม่ใช่นักมวยโดยตรง แต่รากฐานวิชาที่สืบทอดมาจากเก็นริวไซ
หนึ่งในสี่แก่นวิชาคือฮาคุดะ(การต่อสู้มือเปล่า)
สายตาของเคน ย่อมมองขาดกว่าใครในสนามนี้
เขามองไปยังกลุ่มคนของตระกูลหลิงที่กำลังหน้าแดงด้วยความตื่นเต้น และไป๋จิงชุนที่ยิ้มกริ่มอย่างภูมิใจ
มุมปากของโม่หยิงเฉินยกขึ้นเป็นรอยยิ้มหยัน
โอ้โห ทุกท่านเห็นไหมคะ
เสียงของพิธีกรสาวเสี่ยวหลานดังเจื้อยแจ้วผ่านลำโพง
เมื่อสักครู่นี้… นักสู้พยัคฆ์สมิงของท่านปรมาจารย์ไป๋ สามารถจับจังหวะช่องโหว่เพียงเสี้ยววินาทีที่อาวุธของศัตรูทับซ้อนกัน
เพียงหมัดเดียว ก็สามารถทำลายขบวนรบที่สมบูรณ์แบบนั้นลงได้
เทพเจ้าชัด ๆ นี่มันเทคนิคระดับพระเจ้าลงมาจุติ
เสี่ยวหลานซึ่งเป็นเพียงผู้ฝึกสัตว์ระดับ 2 ธรรมดา ๆ มองเห็นภาพ
