ท่านไม่คิดจะออกจากเมืองหลวงใช่หรือไม่เจ้าคะ”
“ก็ใช่” ฟู่จินเคาะตะเกียบกับถ้วยชามบนโต๊ะ “สุราดี อาหารอร่อย ข้าอายุมากแล้ว ไม่สามารถทนความลำบากได้หรอก!”
หมิงเวยรู้ว่าเขาพูดจาไร้สาระ แต่ก็คล้อยตามคำพูดเขาอย่างไม่ถือสา “ในเมื่อเป็นเช่นนี้สถานการณ์ในเมืองหลวงปล่อยให้เป็นหน้าที่ของท่านส่วนความลำบากนั้นเด็กอย่างข้าจะไปเผชิญให้เอง!”
