ก็ประมวลผลได้
“ท่านมาพร้อมกับภารกิจหลังจากทำเป้าหมายสำเร็จท่านก็จะกลับไปในที่ที่ท่านจากมา ข้าเข้าใจถูกหรือไม่”
“ใช่แล้วเจ้าค่ะ!”
ฟู่จินพยักหน้าท่าทางของเขาเหมือนเข้าใจแล้ว
เขาถามอีกว่า “แล้วความสัมพันธ์ของแม่นางกับคุณชายล่ะ จะทำอย่างไรต่อไป”
หมิงเวยไหวไหล่ “มีอะไรต้องอธิบายอีกเจ้าคะ”
ฟู่จินเลิกคิ้ว “ในเมื่อสุดท้ายท่านต้องจากไปเหตุใดท่านกับคุณชาย…ท่านจะทำอย่างไรในอนาคต”
หมิงเวยยิ้ม “เขาเป็นคนดีและชอบข้ามากเหตุใดถึงอยู่ด้วยกันไม่ได้เล่า ยามดอกไม้เบ่งบานรีบเด็ดเอา ส่วนเรื่องในอนาคตไม่ว่าจะเป็นผู้ใดเมื่อมีจุดเริ่มต้นก็ย่อมต้องมีจุดจบ”
ฟู่จินถอนหายใจอดขมวดคิ้วไม่ได้ “แม้จะเหลือเชื่อ แต่ข้าก็เข้าใจความหมายของแม่นางเพียงแต่คุณชายจะคิดเช่นนั้นหรือ”
“หากข้าไม่ตอบรับเขาจะมีความสุขหรือไม่ ชีวิตเป็นสิ่งไม่เที่ยงแม้ว่าข้าจะเต็มใจที่จะอยู่กับเขาตลอดไป แต่ในที่สุดก็ต้องถูกความตายพรากจาก หัวใจหากไม่ได้รับก็จะไม่มีวันลืมเลือนไปตลอดกาล”
ฟังดูเหมือน…มีเหตุผล! ไม่ได้รับมันยากที่จะลืมเลือนกว่าการได้รับ ฟู่จินพบว่าเขากำลังจะถูกโน้มน้าว!
แม่นางหมิงผู้นี้ล้างสมองเก่งมาก….
“ได้” ฟูจินรู้สึกว่าเขาไม่ควรเข้าไปพัวพันกับเรื่องเล็กๆ น้อยๆ เช่นนี้ พวกเขาล้วนเป็นคนที่ทำการใหญ่!
“ในเมื่อร่วมทางกันแล้วถ้าเช่นนั้นพวกเรามาแบ่งหน้าที่กันดีหรือไม่” ฟู่จินยิ้ม
หมิงเวยเลิกคิ้ว “ข้านึกว่าอาจารย์แบ่งงานเรียบร้อยแล้วเสียอีก
