ซือมีอยู่ทุกหนทุกแห่งที่ประตูเมืองจะไม่มีได้อย่างไร
หลังดื่มสุราเสร็จทุกคนก็ออกเดินทางอีกครั้ง ครั้งนี้เดินผ่านประตูเมืองไปได้อย่างราบรื่น อาสวนเห็นจอมยุทธ์ท่านหนึ่งสะพายกู่ฉินรออยู่ข้างทาง
หยางชูขี่ม้าไปหยุดตรงหน้าเขาถามหน้าตึง “ท่านจะทำอะไร”
หนิงซิวพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “หน้าที่ของข้ายังไม่สำเร็จ”
“แล้วอย่างไร”
“ข้ารับปากท่านอาจารย์ไว้แล้วว่าจะให้เจ้ามีชีวิตที่ดีในเมื่อเจ้ายังไม่พ้นอันตราย ข้าจึงไปไหนไม่ได้”
ทั้งสองมองหน้ากันครู่หนึ่งหยางชูแค่นหัวเราะแล้วหันหน้าไปทางอื่น
“แล้วแต่ท่านเถอะ!” หนิงซิวเข้าร่วมกลุ่มและทุกคนก็ออกเดินทางอีกครั้ง
อาสวนจงใจชะลอฝีเท้าลงจนกระทั่งเห็นหยุนจิงกลายเป็นจุดเล็กๆ ก็ยังไม่มีผู้ใดเดินทางมาส่ง
เขาถอนหายใจในใจแล้วถอนสายตาออกไป
แม่นางหมิง…จะไม่มาจริงๆ หรือ
