มื่อเดินทางไปถึงประตูเมืองอาสวนก็ได้พบกับคนคุ้นเคย
“ใต้เท้าเหลย!”
เหลยหงกำลังพูดคุยกับคนเฝ้าประตูเมืองเมื่อเห็นพวกเขาเหลยหงก็ยิ้มและรีบเดินเข้ามาหา “คิดไม่ผิดจริงๆ คุณชายหยาง ข้าน้อยได้รับคำสั่งจากใต้เท้าเจี่ยงให้มาส่งท่าน” พูดจบก็มีเจ้าหน้าที่ยกเก้าอี้มาวางพร้อมชามใหญ่จำนวนหนึ่ง
“ใต้เท้าเจี่ยงบอกว่าคุณชายไม่ขาดอะไร ท่านเลยไม่ส่งของอะไรมาให้ มีเพียงชามสุรานี้หวังว่าคุณชายจะเดินทางราบรื่นและกลับบ้านเกิดอย่างสมเกียรติ”
หยางชูยิ้มเขาลงจากหลังม้าแล้วหยิบชามใบใหญ่ขึ้นมาดื่มให้หมดรวดเดียว
“ขอบคุณใต้เท้าเจี่ยงมากหวังว่าจะได้มีโอกาสได้พบกันอีก”
เหลยหงพูดกับขุนศึกของตระกูลหยาง “ท่านทั้งหลาย การจากกันครั้งนี้ไม่รู้ว่าเราจะได้พบกันอีกเมื่อไหร่มาดื่มกันเถอะ!”
ได้ร่วมเดินทางไปตงหนิงต่อมาก็ได้ร่วมงานกันหลายครั้ง เหล่าขุนศึกและเหลยหงจึงรู้จักกันดี เมื่อเห็นว่าคุณชายไม่คัดค้านพวกเขาทั้งหมดจึงลงจากหลังม้ามาร่วมดื่มชามใส่สุรา
มิตรภาพซึ่งกันและกันไม่ว่าจะให้กำลังใจกันหรือหลั่งน้ำตา ฉากนี้มีทั้งความภาคภูมิและความเศร้า
“ขอเชิญท่านดื่มสุราให้หมดอีกถ้วยไปทางตะวันตกไร้ผู้คุ้นเคย” เจ้าหน้าที่เฝ้าประตูเมืองมองไปทางด้านหลังพลางพูดประโยคที่มีความหมายลึกซึ้งจากนั้นก็พูดกับทหารคนสนิทว่า “ใต้เท้าเจี่ยงไม่ลืมมิตรภาพเก่าๆ จริงๆ ฝ่าบาทคงดีพระทัยไม่น้อย”
ทหารคนสนิทเข้าใจความหมายในทันที “ขอรับ ข้าน้อยจะจำไว้”
หวงเฉิง
