ลบรัศมีมังกรที่แท้จริง พวกเราเคยปรึกษาเรื่องชื่อของเจ้าต่อมาก็สลักชื่อไว้บนสิ่งนี้ น่าเสียดายตอนที่จากเจ้าไปเจ้ายังเด็กมากจึงไม่กล้าทิ้งสิ่งนี้ไว้ให้ ในที่สุดตอนนี้ก็สามารถส่งมอบให้กับเจ้าได้แล้ว”
หยางชูรับแหวนหยกมาเขาใช้นิ้วถูเบาๆ ตรงปุ่มที่ซ่อนอยู่ตามที่เผยกุ้ยเฟยบอกจนได้พบคำนั้น
เหยี่ยน
นั่นคือนามที่แท้จริงของเขา เจียงเหยี่ยน
ชูคือตาย เหยี่ยนคือเกิดเป็นอย่างนี้นี่เอง…
เสียงของชุยชุ่นดังมาจากด้านนอก “เหนียงเหนียง ร่ายกายของท่านยังไม่หายดี ท่านต้องถนอมตนเองรีบเสด็จกลับกันเถอะพ่ะย่ะค่ะ”
เผยกุ้ยเฟยพูดขึ้นว่า “เปิ่นกงรู้แล้วอีกสักพักจะออกไป”
นางลุกขึ้นยืนกระชับเสื้อคลุมให้แน่นจากนั้นมองดูบุตรชายซึ่งสูงกว่านางแล้ว “จำคำพูดของแม่เมื่อครู่ให้ดี หากไม่มั่นใจมากพอก็ไม่ต้องกลับมาเมืองหลวง! ”
รอจนกระทั่งหยางชูพยักหน้านางถึงได้ยิ้มออกมา จากนั้นก็เดินไปหยุดอยู่ต่อหน้าหมิงเวยแล้วโค้งกายให้
“เหนียงเหนียง!” หมิงเวยไม่กล้ารับความเคารพจากนางจึงรีบประคองเผยกุ้ยเฟย
เผยกุ้ยเฟยจับมืออีกฝ่ายแล้วพูดเสียงกระซิบ “ที่นี่ไม่มีเหนียงเหนียง มีแต่มารดาที่ไม่สามารถอยู่กับบุตรชายได้ ในฐานะมารดาเผยหรงขอร้องแม่นาง หากเป็นไปได้ละก็ช่วยเขา…”
หมิงเวยจะปฏิเสธได้อย่างไร นางทำได้เพียงพยักหน้าและตอบกลับด้วยน้ำเสียงชัดเจนว่า “ท่านวางใจเถิดเจ้าค่ะ ข้าจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อให้เขาได้สมปรารถนา”
เผยกุ้ยเฟยยิ้มอย่างพอใจ “เจ้
