เผยกุ้ยเฟยทำหน้าเศร้า “แม่ไม่นึกเลยว่าอาจารย์ฟู่จะยังจำคำสัญญานี้ได้ เขาเป็นสุภาพบุรุษที่ไว้ใจได้จริงๆ แม่คิดว่าเมื่อท่านป้าจากไปคงไม่มีผู้ใดรู้ความจริงนี้อีกแล้ว”
ท่านป้าที่นางเอ่ยถึงคือองค์หญิงใหญ่ องค์หญิงใหญ่เป็นพี่สาวของฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน แต่เป็นป้าของหวงไท่ซุน หยางชูรู้สึกเศร้าเมื่อนางพูดถึงองค์หญิงใหญ่
เมื่อตอนที่ท่านย่ายังมีชีวิตอยู่เขาไม่เคยรู้เลยว่าพวกเขาทำเพื่อตนมากมายถึงเพียงนี้ ในใจเอาแต่โทษพวกเขาว่าทิ้งให้ตนอยู่คนเดียวตามลำพังตอนนี้เขารู้แล้วแต่กลับไม่มีโอกาสได้พบพวกเขาอีก เขารวบรวมความกล้าจากนั้นมองไปยังเผยกุ้ยเฟยแล้วถามออกไปว่า
“ท่าน…ท่านเข้าวังโดยสมัครใจหรือไม่”
แววตาของเผยกุ้ยเฟยดูมืดมน แต่ตอนนี้นางกลับยิ้มให้เขา “แม่ไม่อยากโกหกเจ้า แท้จริงแล้วแม่ไม่ได้เข้าวังโดยสมัครใจ แต่ในช่วงปีนั้นถือเป็นยุคที่รุ่งโรจน์เจ้าไม่ต้องรู้สึกผิด เมื่อเทียบกับการเป็นหม้ายแต่ยังสาวการแต่งงานใหม่ก็ไม่เลว”
นางพูดเบาๆ แต่หยางชูเกือบจะหลั่งน้ำตา
เมื่อเทียบกับการเป็นหม้ายตอนอายุสิบแปด เขาหวังเป็นอย่างยิ่งว่ามารดาของเขาจะสามารถแต่งงานใหม่ได้ แต่ต้องเป็นบุรุษที่มารดาต้องการแต่งงานด้วยจริงๆ ไม่ใช่ถูกบังคับให้ไปรับใช้ผู้ใด
เผยกุ้ยเฟยเห็นท่าทางของเขาก็ยื่นมือไปสัมผัสใบหน้าอีกฝ่ายที่ได้ส่วนดีมาจากนางและสามี แววตาของนางอ่อนโยนและชวนให้นึกถึงอดีต
“ในเมื่อรู้ความจริงแล้วก็ควรเข้าใจว่าเขาไม่สามารถ
