เฉียนจริงๆ ว่าให้เขาไปซีเป่ย
“คุณชายหยาง เชิญขอรับ!” ผู้คุมส่งเขาออกไปยิ่งรู้สึกเห็นใจมากขึ้น
เป็นคุณชายผู้สูงศักดิ์อยู่ดีๆ กลับถูกส่งไปซีเป่ยเพื่อกินทรายเลี้ยงม้าไม่รู้ว่าเขาจะรอดจากความยากลำบากนี้ได้หรือไม่
หยางชูออกจากคุกหลังจากเสร็จสิ้นขั้นตอน อาหว่านและอาสวนรออยู่ข้างนอกแล้ว เขาเข้าไปในรถม้าอย่างเงียบๆ แต่พอขับไปข้างหน้าครู่หนึ่งก็หยุดลงกะทันหัน
อาสวนยื่นหน้าเข้ามาส่งสายตาให้อาหว่าน
อาหว่านไม่เต็มใจ แต่ก็ยังยอมหลีกทางให้ จากนั้นม่านก็ถูกยกขึ้นและมีคนเดินเข้ามาข้างใน
เป็นหมิงเวย เมื่อหยางชูเห็นนางดวงตาของเขาร้อนผ่าว
แม้ว่าเขาในตอนนี้จะอยู่ในสถานการณ์คับขันลำบากมาก แต่เขารู้สึกมีความสุขมากกว่าที่เคย
