ม่านห้อยลงมากั้นหลายชั้นบรรยากาศในพระราชวังเชียนชิวช่างน่าอึดอัดและน่าเศร้า บางครั้งมีนางในวิ่งถือของไปมา
ฮ่องเต้ยืนอยู่หน้าห้องโถงพระองค์ทอดพระเนตรมองอ่างโลหิตที่อยู่ด้านนอก หัวใจของพระองค์ราวกับมีมือหนึ่งบีบเสียแน่นเจ็บปวดจนไม่สามารถหายใจได้
พระองค์ทอดมองไปยังประตูวัง พระอาทิตย์ส่องแสงช่างดูอบอุ่นและสดใส
แต่หัวใจของเขาเต็มไปด้วยเมฆครึ้มรวมทั้งฟ้าแลบฟ้าร้อง
พระองค์ไม่รู้ว่าตนเองยืนมานานเพียงใดแล้ว ว่านต้าเป่าที่เข้ามาขอให้เขานั่งรอ เขาไม่แม้แต่จะได้ยิน
จนกระทั่งเขาได้ยินเสียงว่านต้าเป่าตะโกนขึ้นว่า “ท่านหมอหวง…”
ฮ่องเต้หันศีรษะไปมองทันที พระองค์จ้องหมอหลวงที่ก้าวออกมาจากห้องโถง
“เป็นอย่างไรบ้าง” เสียงของเขาแหบจนน่ากลัว ดวงตาของเขาแดงก่ำราวกับว่าพร้อมจะสังหารทันทีหากได้ยินคำตอบที่ไม่เข้าหู
หมอหวงตกใจกับสายตาของฮ่องเต้ เขาประมวลผลในสมองอย่างรวดเร็วและพยายามตอบอย่างใจเย็น “ทูลฝ่าบาท เหนียงเหนียงปลอดภัยแล้วพ่ะย่ะค่ะ ไม่มีอันตรายถึงชีวิต…”
เมื่อเห็นว่าฮ่องเต้ทรงผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัดเขาจึงเสริมประโยคในช่วงครึ่งหลังว่า “แต่เด็กในครรภ์…ไม่สามารถรักษาไว้ได้พ่ะย่ะค่ะ”
ทันทีที่เขาพูดจบคอของเขาก็ถูกมือคู่หนึ่งบีบจนแน่น ฮ่องเต้กดเสียงด้วยความเกรี้ยวกราด “เหตุใดถึงรักษาไว้ไม่ได้เจ้าเป็นหมอเชี่ยวชาญด้านสูตินารีมิใช่หรือแค่เรื่องนี้ก็ทำไม่ได้”
หมอหวงสำลักเขาหายใจไม่ออก ว่านต้าเป่าจึงรีบก้าวไป
