เผยกุ้ยเฟยร้องไห้ น้อยครั้งที่นางจะร้องไห้หรือก็คือนางไม่เคยร้องไห้เลย
ตลอดเวลาสิบแปดปีที่อยู่ด้วยกันพระองค์ไม่เคยเห็นนางร้องไห้เลย แต่ในตอนนี้นางร้องไห้เสียงเบาพยายามกลั้นไม่ให้น้ำตาไหลออกมา
หลายปีมานี้เขามีความสุขที่ได้อยู่กับนาง แต่เขาก็อดสงสัยไม่ได้
ตอนนี้พระองค์กำลังโทษตัวเองเพราะได้รับแล้วจึงไม่รักและทะนุถนอมหรือ
เด็กคนนั้นมีอะไรร้ายแรงหรือ เขาเข้าใจว่าตนเองเป็นบุตรนอกสมรสไม่ดีหรืออย่างไร หากไม่พอใจที่เห็นหน้าเขาก็ให้เขาออกจากเมืองหลวงก็พอเหตุใดต้องไปโกรธอาหรงกับเรื่องเล็กๆ น้อยๆ นี้ด้วย ก็รู้อยู่ว่ามันเป็นอดีตที่นางไม่สามารถเปลี่ยนได้…
ฮ่องเต้กำลังคิดฟุ้งซ่านอย่างหนักจนกระทั่งว่านต้าเป่าพูดขึ้นว่า “ฝ่าบาท เหนียงเหนียงไม่สบายอยู่ พระองค์ไม่ควรโศกเศร้าเกินไปพ่ะย่ะค่ะ!”
ฮ่องเต้ได้สติพระองค์เช็ดน้ำตาบนใบหน้าแล้วพูดกับเผยกุ้ยเฟย “เจิ้นไม่ดีเองทำให้เจ้าเสียใจ เจ้าดูแลรักษาตัวเองให้ดีเจิ้นจะไปพบหมอหลวง…”
เผยกุ้ยเฟยคว้าแขนเสื้อของเขานางเงยศีรษะขึ้นแล้วมองดูเขาอย่างเศร้าสร้อย “ฝ่าบาท อย่าเสด็จไปนะเพคะ! หม่อมฉันไม่อยากอยู่คนเดียว…”
“ได้” ฮ่องเต้ตอบอย่างไม่ลังเล “ถ้าอย่างนั้นเจิ้นจะอยู่เป็นเพื่อนเจ้า ว่านต้าเป่าเจ้าไปดูพวกเขาต้มยาซะ! พวกเจ้าทุกคนออกไปให้หมด อย่ารบกวนการพักผ่อนของกุ้ยเฟยหากมีอะไรเจิ้นจะเรียกพวกเจ้าเอง”
“เพคะ” นางในทุกคนถอยออกไป ภายในห้องจึงเหลือเพียงพวกเขาสองคน
