ว่าทุกอย่างกลับไปสู่จุดเริ่มต้น นางก็ยังทิ้งเขาไป
ในตอนนั้นเองขนตาของเผยกุ้ยเฟยขยับและค่อยๆ เปิดออก
ทั้งสองสบตากันความสิ้นหวังในดวงตาของนางโจมตีฮ่องเต้ในทันที
“อาหรง!” ฮ่องเต้รีบเดินเข้าไปหานางอย่างไม่ลังเล พระองค์ตรงเข้าไปจับมือของเผยกุ้ยเฟยไว้แน่น
“ขอโทษ เป็นเจิ้นไม่ดีเอง! เจ้าเจ็บหรือไม่ ไม่เป็นไรนะไม่ต้องกลัว…”
เผยกุ้ยเฟยหลั่งน้ำตาออกมายิ่งทำให้พระทัยของฮ่องเต้เจ็บปวดยิ่งขึ้น
พระองค์อดไม่ได้ที่จะเกลียดตัวเองทำไมเขาจึงจงใจละเลยนางเพราะความไม่พอใจนั้นมันไม่ใช่ความผิดของนางเสียหน่อย!
หากตนอยู่ด้วยละก็นางอาจจะไม่ล้มลง นางในบอกว่าเมื่อคืนนางวาดภาพมากเกินไปจึงล้มลงเพราะความเหนื่อย
ผ่านไปครู่หนึ่งเผยกุ้ยเฟยน้ำตาก็หยุดไหลนางถามเสียงเบา “ฝ่าบาท ลูก…ไม่อยู่แล้วใช่หรือไม่เพคะ”
น้ำตาของฮ่องเต้หลั่งรินอีกครั้งพระองค์รู้สึกเหมือนมีน้ำโหมซัดเข้ามาแล้วตอบเสียงแหบแห้ง “อย่ากลัวไปเลยไม่ต้องกังวลพวกเรามีใหม่ได้เจ้า…”
เผยกุ้ยเฟยหัวเราะเบาๆ นางดูเศร้ายิ่งกว่าร้องไห้ “หม่อมฉันอายุมากเพียงนี้แล้วจะมีอีกได้อย่างไรเพคะ บางทีคงไม่มีวาสนาจริงๆ พอหม่อมฉันรับรู้ถึงการมีอยู่ของเขา เขาก็จากไปเสียแล้ว…”
“อาหรง!” ฮ่องเต้โอบกอดนางแล้วน้ำตาไหล
ลูก ลูกของพวกเขาสองคน!
เขาปรารถนามาตลอดสิบแปดปี แต่สวรรค์กลับบอกเขาในยามที่สูญเสีย
เด็กคนนั้นเขาทั้งรักทั้งชังไม่ใช่เพราะเป็นบุตรที่นางให้กำเนิด แต่เป็นสายเลือดของชายอื่น
