คนเดียวที่รู้คำตอบจริงๆ ดังนั้นเราจึงเชิญอาจารย์ฟู่มาที่นี่ และหวังว่าท่านจะให้คำตอบที่แน่นอนแก่พวกเราได้เจ้าค่ะ”
หยางชูยังคงนิ่งเงียบ เขาคิดมาเยอะแยะมากมาย แต่เขาไม่มีคำตอบเกี่ยวกับเรื่องนี้เลย เขาไม่ใช่บุตรนอกสมรสของฮ่องเต้แล้วก็ไม่ใช่บุตรชายแท้ๆ ของนายท่านสองตระกูลหยางด้วย
ฟู่จินจ้องมองไปที่หยางชูแล้วถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ถ้าเช่นนั้นคุณชายล่ะ ท่านพร้อมที่จะฟังคำตอบนี้หรือไม่” หยางชูเงยหน้าขึ้นสบตากับอีกฝ่าย
“เชิญอาจารย์ชี้แจงมาได้เลย”
ฟู่จินยิ้ม “ถ้าเช่นนั้นคุณชายจงฟังให้ดี เรื่องราวเหล่านี้ข้าจะไม่พูดซ้ำเป็นครั้งที่สอง”
…………
นี่ก็ดึกมากแล้วจี้ฮูหยินไม่รู้ว่าตนเองมองไปที่ประตูเรือนกี่รอบแล้ว
“ดึกดื่นเช่นนี้เหตุใดยังไม่กลับมาอีก เป็นสตรีตัวเล็กๆ ผู้หนึ่งแต่กลางค่ำกลางคืนเช่นนี้ยังไม่กลับไม่เข้าท่าเลย!”
เมื่อได้ยินนางบ่นจี้หลิงซึ่งนั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้องโถงไม่แม้แต่เงยหน้าขึ้นมอง “ท่านแม่ไม่ต้องกังวลเรื่องนางหรอกนางไม่ใช่คนธรรมดา”
“แต่อย่างไรนางก็เป็นคนในครอบครัวจะให้ไม่ห่วงได้อย่างไรเล่า” จี้ฮูหยินเย็บแขนเสื้อนางมัดปมแล้วเอามาเทียบ “ไม่ง่ายเลยที่เสียวอู่จะได้เข้าเสวียนตูกวัน เพราะมีคนจัดการให้ ส่วนเรือนเรามีคนไม่กลับมาตอนกลางคืนเพิ่มอีกคน แม่ไม่สบายใจจริงๆ”
หลังจากที่จี้หลิงทบทวนบทเรียนเสร็จเขาก็ปิดหนังสือแล้วมองแขนเสื้อที่อยู่ในมือของจี้ฮูหยิน หลังจากที่จี้หลิงทบทวน “ท่านแม่
