“เรื่องนี้เกิดขึ้นเมื่อยี่สิบปีก่อน” ฟู่จินพูดช้าๆ “ฮ่องเต้ไท่จู่ขึ้นครองราชย์ สถาปนาหยุนจิงเป็นเมืองหลวง แต่งตั้งองค์ชายใหญ่เป็นไท่จื่อ แต่งตั้งองค์ชายรองเป็นฉินอ๋อง แต่งตั้งองค์ชายสามเป็นจิ้นอ๋อง ยี่สิบปีที่ผ่านมานี้ทั้งสามพระองค์เป็นพี่น้องที่ปรองดอง เคารพซึ่งกันและกัน แต่สุดท้ายก็มีการโต้เถียงกันเกี่ยวกับอำนาจของฮ่องเต้”
“ในตอนที่ฮ่องเต้ไท่จู่ต่อสู่เพื่อใต้หล้า องค์ชายทั้งสามแม้จะมีพระชนมายุเพียงสิบชันษา แต่พวกเขาก็ติดตามไปร่วมรบทั้งแดนเหนือใต้ ฮ่องเต้ไท่จู่ทราบดีว่าการบุกยึดใต้หล้านั้นง่าย แต่ครองบัลลังก์นั้นยาก จึงเชิญผู้มีความรู้มาสอนองค์ชายทั้งสามพระองค์ องค์ชายทั้งสามนั้นเฉลียวฉลาดรู้ทั้งงานราชการและงานทหาร”
“เดิมทีคิดว่ามีทายาทที่มีความโดดเด่นเช่นนี้ ไม่ช้าก็เร็วแคว้นฉีก็จะสามารถรวมใต้หล้าเป็นหนึ่งได้แน่นอน แต่ผู้ใดจะรู้ว่าองค์ชายทั้งสามนั้นโดดเด่นเกินไป ไม่ยอมอยู่ใต้อำนาจผู้ใดจึงก่อให้เกิดการต่อสู้ที่ดุเดือดขึ้น ในศักราชหยวนคังที่ยี่สิบเจ็ด มีผู้กล่าวหาไท่จื่อว่าเมาแล้วหลุดพูดความจริง บอกว่าตนเองดำรงตำแหน่งไท่จื่อมายี่สิบปีไม่รู้ว่าจะได้ครองบัลลังก์เมื่อไร”
“ฮ่องเต้ไท่จู่กริ้วมากจึงออกคำสั่งให้ปลดไท่จื่อ ลดตำแหน่งเขาเป็นสามัญชนและย้ายเขาไปที่อี้โจว ไท่จื่อเพื่อปกป้องตนเองจึงพาไท่จื่อเฟย และหวงไท่ซุน[1]ไปที่อี้โจว ฮ่องเต้ไท่จู่ที่อยู่ในอารมณ์หุนหันพลันแล่น เมื่อเห็นการปกป
