้องตนเองของไท่จื่อ อีกทั้งถูกขุนนางใกล้ชิดทำให้ตาสว่างจึงมีรับสั่งให้เขา และครอบครัวกลับมายังเมืองหลวง”
พูดถึงตรงนี้ฟู่จินก็ถอนหายใจ “ผู้ใดจะรู้ว่าเส้นทางที่ไท่จื่อเดินทางกลับมาจะได้พบกับโจรปล้น พวกเขาถูกสังหารทั้งครอบครัว เมื่อกองทหารรักษาพระองค์เดินทางไปถึงก็ไม่มีผู้ใดมีชีวิตเหลือรอดแล้ว”
เมื่อเห็นว่าท่าทางของหยางชูแปลกไป หมิงเวยยื่นมือออกมาอย่างเงียบๆ และกุมมือเขาใต้โต๊ะ เมื่อรู้สึกถึงความอบอุ่นจากนาง หยางชูมองมือของนางด้วยความงุนงง ความกังวลในดวงตาของนางก็ทำให้เขาสงบลงในที่สุด
“จากนั้นล่ะ” เขาถามออกไป
“ในปีนั้นข้าบังเอิญไปเรียนที่สถานศึกษาซานไถ และแน่นอนว่าเมื่อข้าไปถึงถนนเส้นนั้น ในตอนที่โจรปล้นปรากฏตัวข้าอยู่ด้านหลัง อย่างไรก็ตามด้วยทักษะแมวสามขา[2]ของข้า ถ้าให้ต่อสู้กับโจรธรรมดายังพอได้ แต่จะไปต่อกรกับยอดฝีมือที่แท้จริงรอบกายไท่จื่อได้อย่างไร” ฟู่จินหัวเราะอย่างดูถูกตนเอง
“สรุปก็คือยอดฝีมือเหล่านั้นไม่สามารถปกป้องครอบครัวของไท่จื่อทั้งครอบครัวได้เมื่อข้าไปถึงเหลือเพียงสี่คนที่ยังมีชีวิตอยู่”
ฟู่จินมองทุกคนที่นั่งรอบโต๊ะกลม “ไท่จื่อที่ใกล้หมดลมหายใจ คุณชายรองจากตระกูลหยางที่รีบมาช่วยทันทีที่ได้รับข่าวหรือก็คือนายท่านสองตระกูลหยาง และ…”
สายตาของเขามองไปที่หยางชู “หวงไท่ซุนเฟย[3]ที่ได้รับผลกระทบจนต้องคลอดทารกออกมากะทันหัน”
ฟู่จินหยุดเล่าชั่วคราว และทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบ
ผ
