ฟู่จินต้องการจะรินชาให้ตัวเองเขาจึงหยิบกาน้ำชาขึ้นมาแต่พบว่ามันว่างเปล่า
เขามองไปยังเจี่ยงเหวินเฟิง
ขณะที่เจี่ยงเหวินเฟิงกำลังจะลุกขึ้นหนิงซิวก็ลุกขึ้นยืนแล้ว
ในช่วงเวลาที่น้ำกำลังเดือดไม่มีผู้ใดพูดอะไร พวกเขากำลังสรุปสิ่งที่ฟู่จินเพิ่งพูดอย่างเงียบๆ
เมื่อน้ำเดือดน้ำชาที่ชงมาใหม่มีควันลอยฟุ้งจนบดบังทัศนียภาพ
หยางชูสับสน และในที่สุดก็พบคำถามที่เขาสนใจมากที่สุด “แล้วท่านปู่กับท่านย่าเสียชีวิตได้อย่างไร”
ฟู่จินถอนหายใจเบาๆ และพูดต่อ “ข้ารู้ว่าเรื่องนี้ต่างออกไปจะให้คิดไปจากที่นี่ไปอย่างง่ายดายได้อย่างไร ดังนั้นข้าจึงอยู่ที่สถานศึกษาซานไถอย่างสงบเป็นเวลาสิบหกปีจนข้าคิดว่าเวลาใกล้จะหมดลงแล้ว ท่านสามารถมีชีวิตอยู่ต่อได้เป็นอย่างดีจนถึงตอนนั้นคงไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นอีกต่อไป ดังนั้นข้าจึงอาศัยจังหวะที่องค์หญิงใหญ่กำลังพักฟื้นอยู่ที่เรือนอื่นเดินทางไปเยี่ยมนางอย่างเงียบๆ”
“องค์หญิงใหญ่ไม่คิดว่าข้าจะปรากฏตัวอีกครั้ง นางตกใจมาก หลังจากไม่ได้พบกันหลายปี ข้าจึงถามสถานะของเด็กคนนั้นตรงๆ ถามพวกเขาสามีภรรยาว่าหลังจากนี้ไปจะทำอย่างไร องค์หญิงใหญ่ตอบว่าในเมื่อเขาเป็นคนแซ่หยางก็ให้เขาเป็นคนแซ่หยางตลอดไป เรื่องอื่นไม่จำเป็นต้องพูดถึงคำพูดนี้ตกมาอยู่ในอ้อมแขนของข้า เดิมทีข้าไม่ได้คาดหวังเรื่องอื่นอยู่แล้วแค่สามารถรักษาชีวิตของเขาได้ถือว่าข้าคู่ควรกับความไว้วางใจของผู้ที่จากไป ดังนั้นพวกเราจึงตกลงที่จ
