ะทำให้เรื่องนี้เป็นความลับตลอดไป”
ฟู่จินชะงักแล้วหันไปหาหยางชู “เรื่องราวหลังจากนั้นท่านคงรู้แล้ว ข้ากลับมายังสถานศึกษาได้ไม่นาน องค์หญิงใหญ่ก็ล้มป่วย และไม่กี่เดือนต่อมานางและพระสวามีก็ได้จากโลกนี้ไป ข้ารู้สึกว่าเรื่องนี้มีบางอย่างไม่ถูกต้องจึงไม่กล้าจากไป จากการคาดเดาของข้านี่คงเป็นหัวข้อประชุมของพวกท่านในครั้งนี้ ข้าไม่กล้าบุ่มบ่ามจึงได้แต่รอข่าวคราวที่สถานศึกษาซานไถ หากมีบุคคลที่มีความสามารถมาตามหาข้าที่นี่ถ้าอย่างนั้นข้าคงไม่ต้องคิดอะไรอีกข้าจะได้หนีออกจากโลกแห่งความสิ้นหวังนี้เสียที! หากคนที่มาตามหาข้าเป็นท่านนั่นหมายความว่าสวรรค์ต้องการให้ข้าเดินไปในเส้นทางที่ยากขึ้น”
พูดถึงตรงนี้ฟู่จินมองเขาด้วยแววตาไร้ความตลกขบขัน “ท่านถามว่าองค์หญิงใหญ่ และผู้เฒ่าโหวเสียชีวิตได้อย่างไร ข้าจะบอกท่านตามตรงเพราะข้าต้องรับผิดชอบส่วนหนึ่ง หากเมื่อสามปีก่อนข้าไม่ไปพบพวกเขาบางทีพวกเขาอาจจะยังมีชีวิตอยู่ถึงตอนนี้ก็เป็นได้”
“….”
หยางชูยกมือปิดหน้า แม้ว่าเขาจะสังเกตเห็นว่าการตายของท่านปู่และท่านย่าอาจมีเหตุผลอื่น แต่เขาไม่คิดว่ามันจะเป็นคำตอบเช่นนั้น
“หากเป็นเพราะเหตุผลนี้หมายความว่าข้าเองที่เป็นต้นเหตุ” เขาพึมพำ “ถ้าไม่ใช่เพราะข้าพวกเขาคงไม่…”
ฟู่จินมองเขาด้วยสายตาอ่อนโยน “องค์หญิงใหญ่เป็นวีรสตรีหญิง ผู้เฒ่าโหวก็เป็นวีรบุรุษผู้หนึ่งเช่นกันที่พวกเขาเลือกทางนี้ก็เพราะมันคุ้มค่า ตอนนั้นนายท่านสองตระก
