ูลหยางช่วยอย่างสุดชีวิตเพื่อแลกกับชีวิตของพวกท่านสองแม่ลูก องค์หญิงใหญ่และสามีไม่เพียงแต่ไม่โกรธเคือง แต่ยังรักท่านมานานหลายปี ท่านคงรู้สึกถึงได้ ความรักนี้คือสิ่งที่ท่านควรให้ความสำคัญมากที่สุด อย่าปล่อยให้พวกเขาผิดหวัง”
ดวงตาของหยางชูเปียกชื้นเขารู้อยู่เสมอว่าท่านปู่ท่านย่ารักเขามาก แต่เขาไม่รู้ว่าความรักนี้หนักหนาสาหัส และคร่าชีวิตผู้คนไปมากมาย
ใช่ ท่านย่าจะโทษเขาได้อย่างไร ท่านย่าเป็นคนใจดีและน่านับถือมาโดยตลอด ในตอนที่ช่วยเหลืออาหว่านท่านไม่เคยคิดว่าถ้าตนเองเข้าไปพัวพันด้วยจะเกิดอะไรขึ้น
หมิงเวยรินน้ำร้อนให้เขา หยางชูดื่มมันเงียบๆ ในที่สุดมือที่สั่นเล็กน้อยของเขาก็สงบลง
เสวียนเฟยพูดอย่างใจเย็น “เรื่องราวของอาจารย์ฟู่จบลงแล้ว ปัญหาของเรื่องราวภายในนี้เชื่อว่าพวกท่านคงเดาได้” เจี่ยงเหวินเฟิงและหนิงซิวต่างก็พยักหน้าเงียบๆ
“หนึ่ง เหตุใดองค์หญิงใหญ่จึงปกปิดตัวตนของหวงไท่ซุนเฟยและบุตรชาย หากตอนนั้นซือฮว๋ายไท่จื่อได้รับการแก้ไขคำพิพากษา ลูกหลานของเขาที่เหลืออยู่จะได้รับการปฏิบัติเป็นอย่างดี สอง กุ้ยเฟยเข้าวังเป็นเพราะความตั้งใจหรือโดนบังคับ สาม ความลับนี้ถูกปกปิดจนกระทั่งอาจารย์ฟู่เดินทางไปเยี่ยมจริงหรือ สี่ การเสียชีวิตขององค์หญิงใหญ่และพระสวามีเป็นฝีมือของคนใช่หรือไม่”
หลังจากฟังคำพูดเหล่านี้หมิงเวยคิดในใจว่า เสวียนเฟยในอดีตกลายเป็นปีศาจที่ทำให้ราชสำนักวุ่นวายไม่ใช่เพราะไม่มีเหตุผล
