ฝนในฤดูใบไม้ร่วงทำให้อากาศหนาวเร็วเป็นพิเศษ
โส่วเซี่ยงหลู่เฉียนยังคงเหมือนเด็กรุ่นเยาว์ เขาจุดเตาผิงพลางนั่งผิงไฟไปอ่านหนังสือไป และตีขาตนเองเป็นครั้งคราว
ฟู่จินนั่งอยู่ข้างเตาผิงเขาจิบสุราอุ่นในขณะที่โยนถ่านไม้ไผ่ลงในกองไฟ
“อาการป่วยของท่านชัดเจนยิ่งกว่าเมื่อก่อนเสียอีก!” ฟู่จินพูด
หลู่เฉียนดื่มชาก่อนกล่าวว่า “อายุก็มากแล้วอากาศก็หนาว ขาเหมือนไร้ความรู้สึก ยามที่ฝนตกจะรู้สึกลำบากเป็นพิเศษ”
ฟู่จินหรี่ตา “เกิดอะไรขึ้นกับขาของท่านงั้นหรือ”
หลู่เฉียนพูดอย่างเฉยเมย “ในช่วงที่ติดตามองค์หญิงใหญ่ออกรบ ข้าได้รับบาดเจ็บเพราะได้รับอากาศหนาวตอนอยู่ที่ทางเหนือ”
“อ้อ องค์หญิงใหญ่…” น้ำเสียงที่ลากยาวเหมือนมีความนัยอะไรบางอย่าง
หลู่เฉียนยังคงนิ่งเขาดื่มชาก่อนเอ่ย “ท่านไม่ควรมาที่นี่”
ฟู่จินโยนถ่านก้อนหนึ่งลงในกองไฟอีกครั้งแล้วหันมาหยิบที่คีบที่ทำจากไม้ไผ่อันยาว “ควรไม่ควรก็มาแล้ว แต่มีเรื่องบางอย่างที่ได้ถูกลิขิตไว้จะให้หนีก็หนีไม่พ้น”
“เดินมาถึงจุดนี้เพราะถูกลิขิตไว้แล้ว”
ฟู่จินยิ้มแล้วสั่งบ่าวรับใช้ให้นำสุราอุ่นมาให้หน่อย “มีสุราแต่ไร้อาหารช่างน่าเบื่อ เจ้าไปนำหมั่นโถวหนึ่งจานที่ครัวมาหน่อยเอาแบบเย็นที่หั่นเป็นชิ้นแล้วนะ” บ่าวรับใช้รับคำแล้วเดินออกไป
ภายในห้องจึงเหลือพวกเขาเพียงสองคน
“เป็นสิ่งที่ถูกลิขิตไว้หรือไม่ ท่านต้องตอบแทนน้ำใจนี้มิใช่หรือ บุญคุณขององค์หญิงใหญ่แล้วยังบุญคุณของไท่จื่อในตอน
