นั้นด้วย” ชาที่เติมน้ำไปสามรอบช่างจืดชืดไร้รสชาติ
หลู่เฉียนวางถ้วยชาลงแล้วพูดว่า “หากไม่ใช่เพราะพระคุณขององค์หญิงใหญ่ ตาแก่อย่างข้าคงไม่สามารถดูแลเขามาหลายปีนี้ได้ หากไม่ใช่เพราะพระคุณของไท่จื่อตอนนั้นข้าคงไม่จัดการแทนพวกเจ้า”
ฟู่จินหัวเราะ “นั่นสินะ! ในเมื่อทำไปแล้วทำไมไม่ทำให้ครบเสียล่ะ มาเอาตัวรอดตอนนี้ก็ไม่มีประโยชน์อะไรแล้วจริงหรือไม่”
หลู่เฉียนหัวเราะเสียงเย็น “คนในตระกูลหลู่ของข้ามีมากมายหลายร้อยชีวิต ท่านหมายถึงเรื่องนี้หรือไม่”
ฟู่จินมีสีหน้าอ่อนลงทันที “เหตุใดถึงทำท่าทางเช่นนั้นเล่าท่านเป็นโส่วเซี่ยง เรื่องเล็กน้อยแค่นี้จำเป็นต้องเอาชีวิตคนในจวนท่านหลายร้อยคนเชียวหรือ”
“เรื่องเล็กงั้นหรือ” หลู่เฉียนแค่นหัวเราะเขามีสีหน้าบูดบึ้ง “โอรสสวรรค์ได้รับความเคารพสูงสุดแบบนี้ท่านเรียกว่าเรื่องเล็กหรือ”
คนทิฐิสูงเช่นนี้ฟู่จินได้แต่ไหวไหล่ “จากที่ท่านพูดมาให้มองดูเขาทิ้งชีวิตก็ถือว่าแก้ไขเรื่องหลักได้แล้วก็จะสามารถแก้ไขเรื่องอื่นที่เกี่ยวข้องได้งั้นหรือ”
หลู่เฉียนเลิกคิ้วเขาก้มหน้ามองขาตนเองแล้วพูดว่า “เขาไม่ตายหรอก”
ฟู่จินหรี่ตา “ท่านแน่ใจได้อย่างไร”
“กุ้ยเฟยยังอยู่” หลู่เฉียนพูดเสียงเบา
ฟู่จินเงียบไปในทันที
เวลาผ่านไปนานเขาถอนหายใจออกมายาวๆ แล้วพูดว่า “นี่ท่านผู้เฒ่าข้ารู้สึกอับอายเหลือเกิน! พวกเราแต่ละคนถูกเรียกว่าเป็นผู้มีความรู้ทั้งเรื่องในอดีตและปัจจุบันเป็นผู้มีความรู้มาก แต่ก
