ลับต้องให้สตรีคนหนึ่งอยู่ข้างเราเพื่อปกป้องชีวิตของเขา”
สีหน้าของหลู่เฉียนไร้อารมณ์ “ก่อเรื่องเล็กน้อยต่อหน้าชายชรา แต่ต่อหน้าฝ่าบาทไม่ว่าผู้ใดล้วนเป็นมดทั้งนั้น”
ฟู่จินรีบเอ่ยโจมตีจุดบกพร่องของคู่ต่อสู้ “ในเมื่อเป็นมดปล่อยได้ให้ปล่อยไป ใช่หรือไม่”
เมื่อเห็นชัดว่าอีกฝ่ายไม่ยอมแพ้จนกว่าจะได้รับคำตอบหลู่เฉียนขมวดคิ้ว ในที่สุดเขาก็มีท่าทีอ่อนลงแล้ววิเคราะห์กับอีกฝ่ายว่า
“ในเมื่อฝ่าบาทอนุญาตให้เขามีชีวิตจนถึงตอนนี้เป็นไปไม่ได้ที่จะต้องการชีวิตเขาเพราะเรื่องแค่นี้ แต่หากเรื่องเก่าถูกเปิดเผยออกมาพระองค์คงรู้สึกเหมือนใช้ชีวิตอย่างไม่มีความสุขเท่าไรนัก”
“ไม่มีความสุขเลยจับเขาเข้าคุกหลวงงั้นหรือ แบบนี้ทำไม่ถูกต้องนะ” ฟู่จินแสดงความคิดเห็น “เขาเป็นถึงฮ่องเต้แต่เหตุใดถึงออกคำสั่งตามอารมณ์ของตนเองกันเล่า ก่อนหน้านี้ทำให้ผู้อื่นเข้าใจว่าเขาเป็นบุตรนอกสมรส ตอนนี้กลับปฏิบัติเช่นนี้กับเขา เขาจะสงสัยไม่ได้งั้นหรือรอให้เขารู้ชาติกำเนิดของตนเองก็เหลือเพียงหนทางเดียวก็คือฆ่าเพื่อตัดปัญหาในอนาคต และหากฆ่าเขา กุ้ยเฟยจะมีชีวิตอยู่ได้หรือ หรือว่าตอนนี้พระองค์แค่ต้องการชาติบ้านเมืองกุ้ยเฟยล้วนไม่สำคัญอีกแล้ว”
สีหน้าของหลู่เฉียนยังคงเฉยเมย
ฟู่จินพูดอีกว่า “ในเมื่อปล่อยกุ้ยเฟยไปไม่ได้ สุดท้ายก็ต้องปล่อยเขาไปไม่ใช่หรือ แต่สิ่งที่ทำในตอนนี้มันต่างอะไรกับอารมณ์ฉุนเฉียวของเด็กเล่า ไม่มีประโยชน์เลยสักนิด แถมยังทิ
