น้านี้ตนเองทำอะไรกันต่อสู้กับหยางชูมันเป็นอะไรที่เสียเวลาเปล่ามาก! ซิ่นอ๋องต่างหากที่เป็นคู่ต่อสู้ของเขา หากกำจัดน้องรองคนนี้ออกไปตำแหน่งรัชทายาทของตนก็จะปลอดภัยขึ้น
เหล่าผู้มีความสามารถในตำหนักตงกงรู้ดีถึงความเปลี่ยนแปลงในใจของไท่จื่อ อีกฝ่ายคงร้องไห้ด้วยความขมขื่นพวกเขาพูดไปหลายครั้งแล้วว่าให้ทรง
เว้นระยะห่างกับองค์ชายรอง แต่ไท่จื่อก็ไม่ฟัง
ตอนนี้ทรงได้สติแล้วก็ยังดีไม่ถือว่าสายเกินไป ฝ่าบาทยังไม่ยอมแพ้กับไท่จื่อยังสามารถต่อสู้ได้! แต่ไท่จื่อไม่ตอบอะไรเรื่องนี้เริ่มต้นจากตรงไหนถึงได้กลายเป็นปัญหาเช่นนี้กัน
………..
ตอนที่หมิงเวยได้รับข่าวนางก็ถอนหายใจ
จี้หลิงถามนาง “น้องรู้เหตุผลหรือไม่”
“พอเดาได้เจ้าค่ะ”
“ช่วยได้หรือไม่”
หมิงเวยยิ้มอย่างขมขื่น “น้องสามารถปล้นคุกโดยตรงเพื่อให้เขาปลอดภัยได้ แต่แม้ว่าเขาจะได้รับการช่วยเหลือเขาก็แพ้อยู่ดีเจ้าค่ะ”
จุดหักเหที่นางค้นพบอย่างยากลำบากจะถูกทำลาย
“พี่เข้าใจแล้ว” จี้หลิงพูด “น้องต้องการช่วยเขาด้วยวิธีปกติใช่หรือไม่” หมิงเวยพยักหน้า
วิธีปกติที่เรียกว่าเปลี่ยนความคิดของฮ่องเต้ และลบล้างความผิดของเขา แต่มันจะง่ายดายเพียงนั้นเลยหรือ เรื่องอื่นฮ่องเต้สามารถปล่อยวางได้ แต่เรื่องนี้ไม่ได้อย่างแน่นอน
หมิงเวยคิดหาวิธีแต่ก็ยังคิดไม่ออก จี้หลิงคิดเป็นเพื่อนนางอยู่นานเขาพูดว่า
“พวกเราต้องหาผู้ช่วย”
หมิงเวยพยายามทำตัวกระปรี้กระเปร่า “พี่ใหญ่คิดว่าอย่างไรหรื
