ี่ยงนั้นกลับเป็นโอกาสสำหรับตน!
หากช่วยเสด็จพ่อได้อย่างราบรื่น เขาก็ไม่ต้องกังวลว่าท่านจะกริ้วอะไรอีกและหากเกินอุบัติเหตุไม่คาดฝันกับเสด็จพ่อ ถ้าเช่นนั้นเขาที่เป็นไท่จื่อ…
เจียงเชิ่งหัวใจเต้นแรง เขาเกือบจะจินตนาการถึงอนาคตที่งดงามแล้ว!
ไม่ต้องกังวลกับความกลัวไม่ต้องปวดหัวอีกต่อไป แม้แต่เขาก็ยังรู้สึกว่าอย่างหลังเป็นผลที่ดีที่สุด
“ไท่จื่อ!”
เหวินยวนมองมือของเจียงเชิ่งสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ เขารีบจับมือของอีกฝ่ายและกระชับไว้แน่น “ท่านต้องสงบสติอารมณ์ไว้! ฝ่าบาทกำลังรอให้ท่านไปช่วยอยู่!”
เจียงเชิ่งพยักหน้าแล้วเดินกลับไป “ทุกท่าน พวกเราเกรงว่าจะถูกหลอก คนผู้นี้จับตัวเสด็จพ่อไว้ไม่ว่าพวกเราจะตะโกนอย่างไรก็ไม่ได้รับการตอบกลับ นั่นหมายความว่าอย่างไร เราให้โอกาสที่ดีเช่นนี้แต่อีกฝ่ายไม่แม้จะตอบรับ เหมือนว่ากำลังถ่วงเวลาอยู่ใช่หรือไม่”
หลางอวี่สนับสนุนให้บุกเข้าไปเมื่อได้ยินคำพูดนี้เขาก็ตอบรับเสียงดัง “ไท่จื่อตรัสมาก็ถูก! ถ่วงเวลาเช่นนี้ต้องถ่วงเวลาไปถึงเมื่อไร เวลายิ่งผ่านไปนานฝ่าบาทยิ่งเป็นอันตราย”
เจียงเชิ่งพูดเสียงดัง “ในเมื่อเป็นเช่นนี้! ข้าตัดสินใจว่าให้พวกเราบุกเข้าไปช่วยเสด็จพ่อ!”
“ไท่จื่อ!” กัวสู่ไม่เห็นด้วย “แม้พระองค์จะตัดสินใจเคลื่อนไหว แต่ก็บุกเข้าไปเช่นนี้ไม่ได้นะพ่ะย่ะค่ะต้องคิดหาวิธีรับมือให้ดีก่อน หากไปกระตุ้นอีกฝ่ายเข้าจนทำร้ายฝ่าบาทขึ้นมาจะทำอย่างไรพ่ะย่ะค่ะ”
เจียงเชิ่งยกมื
