นหน้านี้ ตอนที่ฮ่องเต้เคลื่อนย้ายได้จับเขามามัดไว้ที่นี่ ก่อนที่กระโจมจะถูกล้อมเขากลัวว่าตนเองจะถูกพบเข้าจึงเตะของออกไปทีละชิ้นเพื่อถ่วงเวลา
สีหน้าของฮ่องเต้มืดครึ้ม พระองค์มองทหารรักษาพระองค์นายนั้นแล้วถามไท่จื่อ “นี่คือวิธีช่วยชีวิตของเจ้างั้นหรือ”
เจียงเชิ่งหน้าซีดเขาหมอบด้วยความกลัวจนหัวใจเต้นรัว “เสด็จพ่อ…”
ฮ่องเต้โบกมือด้วยความรู้สึกเหน็ดเหนื่อย “เจิ้นไม่เป็นอะไรแล้ว กลับไปเถอะ”
เจียงเชิ่งสับสนอยู่ครู่หนึ่งเขาไม่รู้ว่าบิดาพอใจหรือไม่พอใจตนกันแน่ หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดเขาก็ทำได้เพียงตอบรับและถอนตัวออกไป
หลังออกจากกระโจมลมพัดวูบหนึ่งทำให้เจียงเชิ่งได้สติขึ้นมา
แววตาของเสด็จพ่อเห็นได้ชัดว่าไม่พอใจตนมาก!
ทำไมตนถึง…
เจียงเชิ่งไม่สนใจว่าความวุ่นวายนี้จะจัดการอย่างไรดี เขาเดินกลับไปที่กระโจมของตนเองด้วยความงุนงง แต่เมื่อกำลังจะเดินเข้าไปกลับได้ยินเสียงดังมาจากด้านใน
“องค์ชายจะให้ไท่จื่อจัดการจริงๆ หรือพ่ะย่ะค่ะมันจะไม่เป็นผลดีอย่างใหญ่หลวงต่อองค์ชายเลย”
“เขาทำไม่ได้หรอก” เสียงราบเรียบพูดขึ้น “ตอนนี้เขาคงคิดอะไรไม่ออกแล้ว รอคนอื่นเรียกสติ กว่าเขาจะนึกถึงความเป็นไปได้นั้นเจ้าคิดว่าเขาจะทนได้หรือ ขอเพียงเกิดเรื่องกับเสด็จพ่อ เขาก็สามารถขึ้นเป็นฮ่องเต้ได้จึงไม่จำเป็นต้องกลัวอะไร”
เจียงเชิ่งตกตะลึง นั่นเป็นเสียงของ…น้องรองกับองครักษ์ของเขาไม่ใช่หรือ
เขาได้ยินองครักษ์ของอีกฝ่า
