ยพูดว่า “…ไม่จำเป็นต้องให้องค์ชายลงมือก็ทำให้เขาสูญเสียความโปรดปรานจากฝ่าบาทได้”
เจียงเชิ่งโกรธจัด! เขายกม่านขึ้นแล้วก้าวเท้าเข้าไปทันที
ในเวลาเดียวกันเจียงเฉิง และองครักษ์รู้สึกชาที่จุดเลือดลม และทันใดนั้นพวกเขาก็สามารถเคลื่อนไหวได้
“พี่…” ยังไม่ทันพูดคำว่าใหญ่ออกมาจู่ๆ เจียงเฉิงก็ถูกเตะจนล้มลง
เจียงเชิ่งหัวเราะเสียงเย็น “ต่อหน้าข้าเจ้าแสร้งทำเป็นซื่อสัตย์ ที่แท้เจ้าก็คิดเล่นงานข้าตลอดเวลา! เจียงเฉิงเจ้านี่มันเจ้าแผนการจริงๆ”
“พี่ใหญ่ ข้าอธิบายได้นะ!” เจียงเฉิงอยากจะร้องไห้
ในที่สุดเขาก็รู้แล้วว่าที่คนร้ายพวกนั้นบอกต้องการยืมตัวตนของเขาหมายความว่าอย่างไร
จบแล้วเขายังไม่อยากสู้แบบตัวต่อตัวกับไท่จื่อหรอกนะ!
แต่เจียงเชิ่งจะรับฟังได้อย่างไรอีกฝ่ายแทบจะกระโดดกัดเนื้อเขาด้วยความโกรธอยู่แล้ว
ภายในกระโจมเกิดความวุ่นวายไท่จื่อและซิ่นอ๋องสองพี่น้องทะเลาะวิวาทกันจนเหล่าองครักษ์ต้องรีบเข้าไปไกล่เกลี่ย
ในตอนนั้นพวกหมิงเวยทั้งสามคนได้ออกจากกระโจมทางช่องว่างที่กรีดออกทางด้านหลังพวกเขายิ้มให้กันและเดินออกไปอย่างเงียบๆ
