เมื่อองครักษ์ออกไปเจี่ยงเชิ่งเดินไปรอบๆ กระโจมด้วยความตื่นเต้น
เขาเดินไปพูดกับเหวินยวนไปว่า “เจ้าได้ยินหรือไม่ เด็กนั่นโกรธมากจนเตะอาสวนออกไปข้างนอก! ฮ่าๆๆ ข้าเพิ่งพูดว่ากุ้ยเฟยจะให้เขาแต่งงานกับบุตรสาวนักโทษได้อย่างไรอีกทั้งนางยังหมั้นหมายแล้วด้วย! เขาไม่ใส่ใจ แต่กุ้ยเฟยใส่ใจ! ”
เหวินยวนยิ้มแล้วพูดว่า “ที่พระองค์ตรัสมาก็ถูก ดูเหมือนว่างานแต่งของคุณชายสามตระกูลหยางจะต้องเลื่อนออกไป”
“น่าเสียดายจริงๆ!” เจียงเชิ่งส่ายหน้า “เดิมทีข้าคิดจะจับคู่น้องหญิงสี่ให้เขา แม้เขาจะมีหลายเรื่องที่ไม่น่าพอใจแต่ก็ยังไร้พันธะ อย่างไรก็ไม่กล้ารังแกน้องหญิงสี่หรอก แต่ตอนนี้คงทำได้เพียงพักเรื่องนี้ไว้ชั่วคราว”
เหวินยวนตกใจ “ไท่จื่อ ท่าน…”
เขารู้ว่าเจียงเชิ่งเกลียดหยางชูมากแค่ไหน แต่การให้เหวินหรูออกเรือนกับหยางชูนั้นหมายความว่าอย่างไรกัน
เจียงเชิ่งเห็นท่าทีสงสัยของเขาจึงเรียกให้เขานั่งลงข้างกาย และอธิบายให้ฟังด้วยความจริงใจว่า “เด็กนั่นแม้จะมีนิสัยที่น่ารำคาญ แต่ก็ไม่อาจกล่าวได้ว่าเป็นความผิดพลาดครั้งใหญ่ เกิดเรื่องนั้นกับน้องหญิงสี่ทำให้หาคู่ครองได้ยาก ข้าเองก็คิดเรื่องนี้อยู่นานก่อนจะนึกถึงเขา ตราบใดที่เขาไม่ก่อเรื่องและยังเห็นแก่หน้าของผู้เป็นน้าก็ทำให้เขาร่ำรวยไปตลอดชีวิต สำหรับน้องหญิงสี่แล้วถือเป็นการแต่งงานที่ดี”
เหวินยวนรู้สึกเลื่อมใสอย่างสุดจิตสุดใจ “ไท่จื่อคิดแทนพวกเรา เรื่องของน้องสี่พวกเรารู
