้สึกเจ็บปวดมาก การให้ออกเรือนกับตระกูลที่ต่ำกว่ารู้สึกไม่เป็นธรรมต่อนาง แต่ก็หาบุรุษที่เหมาะสมจากตระกูลที่สูงกว่าไม่เจอ”
เจียงเชิ่งตบไหล่เขา “พวกเราเป็นอะไรกัน ใต้หล้านี้นอกจากเสด็จพ่อแล้ว ยังมีครอบครัวของท่านตาที่สนิทกับข้าที่สุด ข้าจะไม่คิดถึงพวกเจ้าได้อย่างไร”
เหวินยวนรู้สึกขอบคุณและแสดงความภักดีต่อเขาครั้งแล้วครั้งเล่า
เจียงเชิ่งนั่งฟังพลางคิดในใจว่าเสียดายที่หยางชูก่อเรื่องเช่นนั้นออกไป เรื่องแต่งงานจึงไม่ควรพูดถึงในตอนนี้ มิฉะนั้นการให้น้องหญิงออกเรือนกับเขาถือเป็นเรื่องดี ในเมื่อสามารถแก้ปัญหาตระกูลเหวินได้แถมยังจัดการเด็กนั่นได้อีกด้วย เรียกได้ว่าได้ผลดีด้วยกันทั้งสองฝ่าย
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้เขาพูดอีกว่า “ความจงรักภักดีของพี่ใหญ่กับท่านลุง ข้าสัมผัสได้ แต่เรื่องไท่จื่อเฟยนั้นเป็นเรื่องใหญ่ที่สำคัญมาก ใช่ว่าข้าไม่อยากเกี่ยวดองกับตระกูลเหวิน แต่เสด็จพ่อกับขุนนางไม่อนุญาตให้ฮองเฮาสองรุ่นมาจากตระกูลเดียวกันจึงทำได้เพียงรู้สึกผิดต่อพวกเจ้ารอให้กำหนดไท่จื่อเฟยได้เมื่อไร ข้าจะรับน้องหญิงคนหนึ่งเข้ามา”
เมื่อไท่จื่อพูดถึงเรื่องนี้เหวินยวนก็เข้าใจได้ทันที ตำแหน่งไท่จื่อเฟยตระกูลเหวินคงไม่มีหวังแล้วจริงๆ เขาถอนหายใจเหตุผลนี้เขารู้อยู่แล้วอีกทั้งเคยพูดกับคนในตระกูลแล้วด้วย แต่ท่านพ่อและคนอื่นๆ ยังมีความคาดหวัง
ไท่จื่อเองก็ลำบาก! พระองค์ไม่ต้องการให้ตระกูลของท่านตาผิดหวัง แต่ก็ไม่สามารถ
