ชคดีที่เขาคิดได้! หากมีคนคิดร้ายต่อไท่จื่อจริงๆ ตนไม่ตายแทนเขาหรืออย่างไร
นิสัยเห็นแก่ตัวนี้ไม่ได้เปลี่ยนไปตั้งแต่เด็กจริงๆ!
เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “พี่ใหญ่พูดอะไรน่ะ ทหารของข้าเดิมทีก็มาที่นี่เพื่อคุ้มกันท่าน หากพี่ใหญ่ต้องการก็เอาไปเถอะ”
เจียงเชิ่งพยักหน้าขอบคุณ “น้องรองวางใจได้ พี่จะจำไว้” พูดจบเขาก็เดินออกจากกระโจมเพื่อนำคนออกไป
สีหน้าของเจียงเฉิงมืดครึ้มลง
…………
หยางชูสวมชุดเกราะของหน่วยทหารรักษาพระองค์และลาดตระเวนค่ายด้วยกันกับอาสวน เขามีบางอย่างในใจ ดวงตาของเขามองไปรอบๆ ด้วยความตื่นตัวเป็นพิเศษ
การจัดวางกำลังป้องกันภายในค่ายไม่มีข้อบกพร่องอะไร ดูเหมือนว่าจุดทะลุทะลวงคือพ่อมดคนนั้น
ไม่รู้ว่าเขาใช้ไสยศาสตร์อะไร
อาสวนเห็นคนนำผ้าใบชุบน้ำมันออกมาราวกับว่ากำลังจะผูกอะไรบางอย่าง จากนั้นก็โบกมือมาทางด้านนี้
เขาพูดเสียงกระซิบ “แม่นางหมิงเข้าประจำที่แล้วขอรับ”
หยางชูครางรับด้วยความไม่สบายใจแล้วหันหน้าไปดูการจัดวางกำลังป้องกันอีกด้านหนึ่ง
เขาไม่ได้พบหมิงเวยเลยตั้งแต่ได้รับข่าว เดิมทีเขาควรพบนางเป็นคนแรกเพื่อพูดเรื่องนี้ให้แน่ใจ
แต่…อีกใจหนึ่งก็ไม่อยากพบ
เมื่อตระหนักถึงสถานการณ์ของเขา เขารู้สึกเสียใจเล็กน้อยที่พูดเรื่องเหล่านั้นกับนาง แบบนั้นไม่เป็นการลากนางมาลงหลุมด้วยกันหรอกหรือ
เขานึกไม่ออกว่าตนเองจะทำอะไรได้อีก อย่างที่อาหว่านบอกถ้าอยากออกจากสถานการณ์ที่น่าอับอายนี้เข
