่ต้องการปลิดชีวิตตัวเองเพื่อเรื่องนี้
“ผู้ใดให้เจ้ามาที่นี่” ฟู่จินถามอีกครั้งน้ำเสียงของเขามั่นคง “ตราบใดที่เจ้าตอบคำถามนี้ ข้าจะปล่อยเจ้าไป”
เจี่ยงเหวินเฟิงตอบอย่างไม่ลังเล “ขออภัยด้วยขอรับ ศิษย์ไม่สามารถตอบได้”
“เจ้าไม่พูด ข้าก็ไม่ปล่อยเจ้าไป” ฟู่จินยิ้ม
“ถึงเป็นเช่นนั้นศิษย์ก็พูดไม่ได้” ฟู่จินมองต่ำจ้องเขา
“ท่านพี่…” เชี่ยนเหนียงลังเลเล็กน้อย นางรู้สึกว่าท่าทีของฟู่จินไม่เหมือนคนอาฆาต หรือเรื่องนี้สามารถเจรจากันได้
เจี่ยงเหวินเฟิงพูดอย่างเด็ดขาด “เว้นแต่อาจารย์เล่าเรื่องนี้ให้ศิษย์ฟังอย่างละเอียด มิฉะนั้นศิษย์จะไม่พูด”
ฟู่จินเคาะนิ้วลงบนโต๊ะแล้วหรี่ตาลง “เจ้ากำลังขู่ข้างั้นหรือ”
และแล้วเจี่ยงเหวินเฟิงได้ค้นพบทางออกอย่างสมบูรณ์ รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา “ในที่สุดศิษย์ก็เข้าใจอันที่จริงแล้วท่านตั้งตารอใครบางคนมาที่นี่ เมื่อศิษย์เปิดช่องลับท่านดีใจมากใช่หรือไม่ หรืออาจกำลังรอจุดจบไม่ก็รอเปลี่ยนแผน ท่านต้องเก็บความลับที่ยิ่งใหญ่ไว้ซึ่งไม่มีที่ใดให้พูด แต่เมื่อศิษย์เดินทางมา ในที่สุดการรอคอยของท่านก็สิ้นสุดลง”
สิ่งที่ได้รับกลับมาคือความเงียบ
เจี่ยงเหวินเฟิงพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบ “นี่เป็นโอกาสที่ศิษย์ให้ท่าน ตราบใดที่ท่านก้าวออกไปอาจจะมองเห็นท้องฟ้าสีคราม ท่าน ไม่ยินดีที่จะก้าวข้ามออกมาจริงๆ หรือ”
……………
