กที่นี่ไปด้วยกันดีหรือไม่ หวงเฉิงซืออะไรนั่น บัลลังก์อะไรนั่นไม่จำเป็นต้องสนใจ ศิษย์พี่ไม่ได้มาหาท่านหรือ พวกเราไปกับเขาดีหรือไม่เจ้าคะ หากเป็นเช่นนั้น ท่าน ท่านอยากแต่งงานกับนางก็ไม่มีผู้ใดขัดขวางได้”
หยางชูหลับตาลงเวลาผ่านไปนานในที่สุดเขาก็รู้สึกว่าการหายใจของตนเองสงบลง
“เด็กดี” เขาลูบศีรษะของอาหว่าน “ตอนนี้พวกเราไปไหนไม่ได้ เจ้าวางใจเถอะ ข้าควบคุมตนเองได้”
“คุณชาย!”
หยางชูหันหลังกลับเพื่อค้นหาชุดเกราะ เขาหยิบชุดเกราะขึ้นมาสวมด้วยท่าทางแข็งกร้าวดวงตาของเขาเย็นชา
ถ้าคนผู้นั้นมีเจตนาร้ายจริงๆ การวางเขาไว้ในหวงเฉิงซือ ให้เขาเข้าร่วมงานสำคัญ ถือว่าเป็นการทดสอบใช่หรือไม่
………….
เจี่ยงเหวินเฟิงไม่เข้าใจในเมื่อเป็นคดีฆาตกรรมเหตุใดถึงไม่มีผู้ใดติดตามเรื่อง หรือว่าผู้ตาย…
“ตกลงผู้ใดเป็นคนให้เจ้าตรวจสอบเรื่องนี้” เสียงของฟู่จินดังขึ้นตอนนี้เป็นเขาที่มีท่าทีสงบ ความคิดของเจี่ยงเหวินเฟิงค่อยๆ ชัดเจนขึ้น มีสถานการณ์เดียวเท่านั้น และจะไม่มีผู้ใดสืบสวนต่อ
นั่นก็คือเขาคนนั้นยอมรับการตายโดยปริยาย
“อาจารย์” เขาพูดช้าๆ “ท่านคงไม่ได้จับศิษย์มาเพื่อฆ่าปิดปากใช่หรือไม่”
มีเสียงหัวเราะดังขึ้นจากฝั่งตรงข้ามเสียงต่ำเปลี่ยนไปเป็นเสียงสูง ดูเป็นการหัวเราะอย่างอารมณ์ดี
เชี่ยนเหนียงถอนหายใจด้วยความโล่งอกและพูดเบาๆ “เขาดูดีใจมาก ดูเหมือนว่าชีวิตท่านจะปลอดภัยแล้ว”
เจี่ยงเหวินเฟิงเองก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกเขาไม
