กท่านเป็นพ่อลูกกันจริงๆ เขาจะมองท่านด้วยสายตาเช่นนั้นได้อย่างไร ตอนนี้ท่านรู้แล้วใช่หรือไม่ว่าเขาไม่ยอมให้ท่านได้รับสิ่งที่ท่านต้องการ” มือของหยางชูกำลังสั่น แต่ในไม่ช้าเขาก็กำหมัดแน่น
“ข้าต้องเตรียมตัว” เหมือนเขาจะพึมพำกับตนเองแล้วยืนขึ้นมองไปรอบๆ มองหาชุดเกราะทหารรักษาพระองค์ “คืนนี้อาจวุ่นวายหน่อยนะ”
“คุณชาย!”
จู่ๆ หยางชูก็โกรธขึ้นมา “เจ้าต้องการให้ข้าทำอย่างไร ต่อต้านเขางั้นหรือ อย่าพูดว่าข้ามีความสามารถหรือไม่ ถึงจะมี แต่จะให้ข้ามองดูสวะอย่างเจียงเชิ่งขึ้นครองราชย์งั้นหรือ เขาตายไม่ได้เจ้าเข้าใจหรือไม่ ไม่เพียงแต่ปล่อยให้เขาตายตอนนี้ไม่ได้ แต่ข้าจะให้เขาอยู่ต่อไปอีกนาน!”
อนาคตที่หมิงเวยพูดถึงเขาจะไม่ยอมให้แผ่นดินต้าฉีไปถึงจุดนั้นแน่
ปล่อยให้เขามีชีวิตยืนยาวขึ้น รอให้องค์ชายน้อยทั้งหลายเติบโตขึ้นแล้วค่อยดูว่ามีทางเลือกที่ดีกว่านี้หรือไม่ แล้วหากเขาคิดร้ายต่อตนล่ะจะทำอย่างไร อย่างน้อยต่อหน้าเขาก็ไม่ได้ปฏิบัติไม่ดี! อย่างน้อยเขาก็เป็นฮ่องเต้ผู้ทรงเมตตา!
ส่วนเรื่องสมรสพระราชทานเขาไม่จำเป็นต้องวิตกกังวลหมิงเวยต้องไม่ตอบรับแน่นอน มันต้องมีทางแก้!
แต่…เขากุมหน้าอกด้วยความรู้สึกเจ็บปวด
“คุณชาย!” อาหว่านเห็นเขาเป็นเช่นนั้นก็รีบวิ่งไปกอดเขาแล้วพูดด้วยน้ำเสียงละล่ำละลัก “พวกเราออกไปจากที่นี่ดีหรือไม่เจ้าคะ อย่างไรเสียองค์หญิงใหญ่กับนายท่านผู้เฒ่าได้จากไปแล้ว พวกเราไม่มีญาติคนอื่นอีกเราจา
