นางอารมณ์ดีจึงยิ้ม “ดูเหมือนคุณชายหยางจะไม่อยากแต่งงานจริงๆ นะเพคะ”
เผยกุ้ยเฟยส่ายหน้า “ครั้งนี้ถือว่าเขารอดตัวไป แต่คงยื้อได้อีกไม่นาน”
ฮ่องเต้เป็นคนออกปากเองจะปล่อยให้หนีไปตลอดกาลได้อย่างไร
…………
หยางชูกลับมาที่กระโจมและดื่มชาถ้วยใหญ่หมดทีเดียว
เสี่ยวถงมองเขาอย่างกังวล “คุณชาย…”
หยางชูโบกมือ “บอกอาสวนว่านำชุดเกราะทหารรักษาพระองค์มา”
เสี่ยวถงกะพริบตาเมื่อเข้าใจแล้วก็ร้องด้วยความดีใจ “เจ้าค่ะ!”
ผ่านไปสักพักอาสวนกับเสี่ยวถงก็กลับมาด้วยกัน
อาสวนเปิดหีบสัมภาระที่ด้านในเป็นชุดเกราะสองชุด “คุณชาย ข้าน้อยจะไปกับคุณชายด้วยขอรับ”
หยางชูพยักหน้าเขายกม่านขึ้นเพื่อมองดูท้องฟ้า
ตะวันลับฟ้าค่ำคืนก็ใกล้จะลับขอบฟ้าแล้ว
“ทานข้าวก่อน” เขาพูด “คืนนี้อาจมีการต่อสู้ที่ดุเดือด”
การทะเลาะวิวาทกับอันอ๋องแน่นอนว่าเพื่อหาเหตุผลยุติการแต่งงาน แต่การตัดสินใจนี้ก็เพื่อสิ่งที่ต้องทำในคืนนี้ เพียงแต่ฮ่องเต้คงไม่คิดว่าเหตุผลที่เขาทำทั้งหมดจะเป็นเพราะเหตุผลนี้
ไม่นานอาหว่านก็กลับมา นางมองสีหน้าของหยางชูอยู่หลายครั้ง อยากจะพูดอะไรแต่ก็ไม่กล้าพูดออกมา
หยางชูถูกนางมองหลายรอบจนกินต่อไม่ลง “เจ้าเป็นอะไร มีอะไรก็พูดออกมาสิ!”
อาหว่านลังเล “ถ้าพูดออกไปแล้วคุณชายอย่าเพิ่งใจร้อนนะเจ้าคะ”
“ข้าต้องใจร้อนเรื่องอะไร หรือมีใครหน้าไหนหน้าไม่อายอยากหมั้นหมายกับข้าอีก” เขาพูดเสียงเยาะเย้ย
อาหว่านตอบ “ไม่ใช่เจ้าค่ะ คือ…”
“ใคร”
“เป็น
